wtorek, 30 kwietnia 2013

Anna Karenina - Lew Tołstoj




                  Po raz pierwszy od dawna rzuciłam się na książkę po obejrzeniu filmu. Nie było zwykłej obawy w związku z porównaniem dwóch dzieł- książkowego i adaptacji; nie było nasycenia, które zawsze odczuwam po obejrzeniu filmu, lub przeczytaniu książki. Pojawiła się za to niezmierna ochota, by zapoznać się z oryginałem, na podstawie którego powstało tak fantastyczne filmowe dzieło, jak najnowsza adaptacja dzieła Lwa Tołstoja „Anna Karenina”.

            Już następnego dnia po obejrzeniu filmu poleciałam do biblioteki, a potem z radością niosłam dwa opasłe tomy do domu, wierząc, że mimo natłoku obowiązków, przeczytam te dwa tomy w tydzień. Oczekiwała, że dam się pochłonąć temu dziełu i wcale mi nie przeszkadzało, że znam zakończenie. Pani w bibliotece bardzo się zainteresowała moim wyborem i zapytała, czy oglądałam już film. Prawdopodobnie miałam to wypisane na czole. Albo zwyczajnie wyczytała to z mojej radości, którą usłyszała w głosie, gdy zobaczyła jak wpadam z rozpędem do biblioteki. A może dodała sobie dwa do dwóch i wyszedł jej właściwy wynik po tym, jak bez zawahania podeszłam od razu do jej biurka i poprosiłam o konkretną pozycję. Opowiedziała mi też, że kiedyś widziała jakąś starszą adaptację i wówczas była wniebowzięta. Po takiej rekomendacji wiedziałam już, że książka będzie równie fascynująca co film. Trochę mnie przeraziło, kiedy pani bibliotekarka powiedziała, że książka jest inna od filmu, bardziej statyczna (a może to było „statystyczna”?), bardziej nakierowana na wewnętrzne przeżywanie przez bohaterów wszystkiego, co się działo, ale w końcu się uspokoiłam, bo przypomniała mi się „Trędowata”, gdzie przeżycia wewnętrzne bohaterów nadało książce niebywały klimat, bez których byłaby ona zwykłym opowiadaniem.

              Nie zawiodłam się. Książka była wspaniała. Mimo około 1200 stron nie pozwalała się nudzić. Trochę męczyły mnie opisy wewnętrznych przeżyć Lewina związanych z życiem, jego celem, z religią i z rolą, jaką  mają przed sobą właściciele ziemscy wobec chłopstwa. Rozumiem, że autor chciał czytelnikowi zwrócić uwagę na sprawy, które jego samego w życiu interesowały i trapiły, ja to jednak odczuwałam jako mozolne próby wyczytania w tych przeżyciach filozofii życia, jaką kierował się Tołstoj. A że nigdy nie miałam pociągu do filozofii, cierpiałam podczas czytania rozważań, które autor włożył w usta Lewina, nawet jeśli cała historia, ze wszystkimi jej bohaterami, miała być wymyślona tylko po to, aby te poglądy przedstawić światu. Ja odłożyłam tę część na bok, starając się wyłuskać najważniejsze dla mnie rzeczy -  a więc miłość, widzianą oczami różnych ludzi oraz jej potęgę, mogącą doprowadzić do uszczęśliwienia lub zniszczenia człowieka.

             W książce mamy dwóch równoległych głównych bohaterów, którzy przeżywają najgłębsze z uczuć- miłość, każde na swój sposób. Konstanty Dmitrycz Lewin, ze swą czystą i wierną, choć nieodwzajemnioną miłością do księżniczki Kitty Szczerbackiej, jawi się tu jak prawomocny i sprawiedliwy rycerz, nie potrafiący czerpać przyjemności z życia bez swojej ukochanej. Anna Arkadiewna Karenin z kolei, poświęcając ogromną miłość do dziecka i honor swojego męża, odrzucając własną godność w imię chorej miłości i niszczącej wszystko namiętności, jest jego przeciwieństwem. Miłość Lewina nikogo nie rani, natomiast uczucie, które Anna żywi do Aleksego Wrońskiego, krzywdzi wszystkich, na których jej zależało, by na końcu zniszczyć ją samą. Ta miłość od początku jest zła, ponieważ nie tylko odrywa żonę od męża i dziecka, ale i wystawia na szwank godność i miłość własną niewinnej i ślepo zakochanej we Wrońskim Kitty. Ta miłość nie zważa na nic, na żadne konsekwencje, byle tylko dopiąć swego – związać myśli i osobę Wrońskiego z jedną kobietą i oderwać go całkowicie od życia, które wiódł. Anna chciała zagarnąć go wyłącznie dla siebie, żyjąc tylko i wyłącznie dla jego miłości i ta niemożność wypaliła jej serce i duszę.

              Oprócz tych dwóch wyraźnie zaznaczonych postaci, oraz Kitty i Wrońskiego, wydaje mi się, że należy zwrócić uwagę także na ważną drugoplanową postać, jaką jest Daria Aleksandrowna, szwagierka Anny Karenin, nazywana przez męża Stiepana Arkadjicza Obłońskiego pieszczotliwie, choć bez szacunku, Dolly, matka pięciorga żyjących i dwojga nieżyjących dzieci. Od jej problemów w małżeństwie zaczyna się cała akcja, po czym jej postać przepływa pomiędzy dwiema historiami miłosnymi, dając tym samym czytelnikowi pretekst do porównywania jej żałosnej sytuacji z haniebną sytuacją Anny i prostej sytuacji Lewina. Na początku autor rzuca nam jakoby na przynętę godną pożałowania i litości Dolly, wymuszając na czytelniku współczucie, jednocześnie pozwalając mu na protekcjonalność względem niej. Pozwala nam myśleć, jaka ona głupia i naiwna, bo nie odchodzi od męża, który ją zdradził; bo pozwala przytłoczyć się obowiązkami, które zrzucił na nią samolubny mąż. Po czym z każdą kartką nagle zauważamy, że to ona jest najsilniejsza, że mimo załamania z powodu zdrady i żalu nad przemijającą urodą, mimo zmęczenia codziennymi obowiązkami, w których nie ma żadnej pomocy ze strony męża- to właśnie ona pocieszała Annę w jej najgorszych chwilach, to ona dawała jej siłę, odwiedzając ją, kiedy wszyscy się od niej odwrócili.  To ona starała się pocieszyć Kitty, kiedy ta zrozumiała, że swoim uległym wobec Wrońskiego zachowaniem nie tylko się poniżyła, ale i pozbawiła się nadziei na szczęście z Lewinem. To także ona pod wpływem Anny zaczęła myśleć z gniewem o własnej sytuacji życiowej, buntować się przeciw roli matki, którą nałożył na nią świat i zastanawiać się, czy z innym mężczyzną nie odnalazłaby szczęścia, gotowa nawet zostawić swoje dzieci w poszukiwaniu tego szczęścia, żeby w końcu po spotkaniu z Anną żałować swoich poprzednich myśli i zacząć cieszyć się ze swoich dzieci i z tego, co dało jej życie. To ona pierwsza zauważyła, że Anna wcale nie jest szczęśliwa, mimo jej zapewnień i to ona wzniosła się ponad własne potrzeby, by poświęcić się dla dzieci i niewiernego męża. Na końcu okazuje się, że Dolly jest najsilniejszą z sióstr i nic nie może jej złamać, zatem przenosimy swoją litość i współczucie na Annę Karenin, wierząc, że Dolly sama sobie poradzi w tym przewrotnym świecie. Bo na końcu okazuje się, że to nie jej powinniśmy żałować, nie nad się litować, tylko nad tą na pozór szczęśliwą Anną, która nie odnalazła szczęścia tam, gdzie go poszukiwała.

             Historia zaczęła się całkiem zwyczajnie (rzcz dzieje się w Rosji, w XIX wieku). Żona dowiaduje się o zdradzie męża i z rozpaczy chce od niego odejść. Na to mąż prosi swoją siostrę o pomoc w zatargu i przemówienie żonie do rozsądku. Ta od razu postanawia działać, zostawia swojego męża i synka w Petersburgu i wsiada do pociągu do Moskwy, by pojednać skłóconych małżonków. W pociągu poznaje starszą damę i obie wymieniają się informacjami na temat swoich synów. Gdy na stacji kolejowej młoda kobieta poznaje tajemniczego syna starszej współpasażerki, jej los odmienia się całkowicie, a wypadki zaczynają się toczyć same, dążąc do nieuchronnej katastrofy.

            Tą zdradzaną żoną jest Dolly, a siostrą Anna Karenin. Gdy poznajemy obie panie, ich życie stoi w zupełnie różnych punktach życia. Dolly jest matką kilkoro dzieci i sama zajmuje się nie tylko nimi, ale i gospodarstwem. Jej mąż, wysoki urzędnik państwowy, zbyt zajęty jest swoja karierą i własnymi rozrywkami, aby opiekować się wymagającymi uwagi dziećmi, czy zajmować się przedwcześnie postarzałą, mało atrakcyjną żoną. Nie w głowie mu problemy domowe, zrzuca wszystko na głowę swej małżonki, przyczyniając się poniekąd do powiększenia jej nieatrakcyjności. Sam zaś bywa w towarzystwie i często jeździ do Petersburga, gdzie bawi się doskonale, powiększając swoim zbytkownym życiem i tak już wysoki dług. Kiedy jest w Petersburgu, nie musi myśleć ani o brzydkiej i wiecznie narzekającej żonie, ani o problemach finansowych, ani tym bardziej o własnych dzieciach, do których wychowania i edukacji swojej ręki nie przykłada. Uważa, zgodnie z nowoczesną modą, że dzieci powinny się chować po ochronkach i szkołach i pozwolić rodzicom żyć, usuwając się w cień. Podoba mu się nowomodne przekonanie, że rodzic nie powinien się poświęcać dla dzieci, tylko żyć pełnią życia, jakby tych dzieci na świecie nie było.  Za to sensem jego życia są kobiety. Uważając, że swoimi niewinnymi romansami nie czyni nikomu krzywdy, posuwa się nawet do romansowania z niańką swoich dzieci. Gdy jego żona dowiaduje się o tym i żąda rozwodu, bynajmniej nie odczuwa skruchy. Zbyt jest przekonany, że używanie życia mu się należy, i że jego przekwitła żona, nie mając mu już nic do zaoferowania, nie powinnam mu robić żadnych przeszkód, tym bardziej że krzywda jej się nie dzieje z powodu małego romansu. Żeby jednak nie zaogniać sytuacji i będąc nieco strapionym kłopotami w domu (a kłopotów ogólnie nie lubił, bo był bardzo miłym i przyjaznym człowiekiem), postanowił poprosić siostrę o przekonanie żony, że żałuje swojego występku i nie chce, aby ta wniosła o rozwód.

             Dolly jest zdruzgotana zdradą męża, nie może mu wybaczyć, że wybrał za kochankę nianię ich dzieci. Zaczyna też zauważać, ile poświęciła swojemu mężowi, ile ze swej urody straciła rodząc mu dzieci i jak mało w zamian otrzymała. Ma już dość takiego życia, nie może już żyć z takim upokorzeniem. Zdaje sobie sprawę, że nie powinna się godzić na takie traktowanie i że to jej mąż i obowiązki zniszczyły jej urodę i przez to straciła zainteresowanie męża. W głębi serca nie wierzy w udawaną skruchę męża, i mimo że go nadal kocha, nie wyobraża sobie dalszego życia z nim. Zbyt wielką czuje odrazę i zbyt czuje się pokrzywdzona niesprawiedliwością losu. Żal jest jej dawnego piękna, wie, że swoim wiecznym niezadowoleniem (do którego ma przecież prawo, z racji tego, że nikt jej nie pomaga w codziennych obowiązkach) zatruwa nie tylko swoje życie, ale i życie męża. Ale jednocześnie wie, że gdyby nie on i obowiązki, dalej by była młoda i powabna, a teraz przez to wszystko straciła i urok i zainteresowanie męża. Błędne koło, w którym musi żyć, nie pozwala jej na przebaczenie. Wie, że mąż jej napisał do swojej siostry po pomoc, ale ona podjęła już decyzję i nie zamierza się z niej wycofać.

            Kiedy Anna dostaje liścik od brata w sprawie prośby o pogodzenie go z żoną, poznajemy ją jako pełną godności, piękną, powabną damę, w której oczach kryje się jakaś tajemnica. Później odkrywamy, że ten sekret to skrywana namiętność do życia, która dotąd nie znalazła ujścia w spokojnym i pozbawionym prawdziwych uczuć małżeństwie. Dużo później dowiadujemy się, że Anna Arkadiewna wyszła za Karenina za namową ciotki, która ją wychowywała. To ona sprawiła, że Aleksy Karenin oświadczył się o rękę jej wychowanicy, gdy ta niemal zmusiła go do tego konwenansami, przekonując go, że skoro tak długo przebywał w obecności Anny, to teraz nie sposób nie złożyć oświadczyn, aby nie narazić na szwank jej kobiecej godności. Anna zgodziła się, przekonana że jakieś uczucia żywi do Karenina. Jednak jej małżeństwo pozbawione było tego, czego potrzebuje każda kobieta: namiętności i silnych uczuć. Nie znajdując w małżeństwie tego, czego szukała, poświęciła się całkowicie roli matki, kochając swojego synka Sieriożę całym sercem, tym samym sercem, które nie mogło kochać mężczyzny, który był jej mężem.

            Anna zamknęła oczy na to, czego oglądać nie chciała, a więc na swoje puste i pełne obłudy małżeństwo i skierowała całą swoją miłość na syna. Dbanie o niego i kochanie go było celem jej życia i zapełniało puste życie pozbawione prawdziwej miłości. Karenin odzywał się do swojej żony z wyczuwalną pogardą, czyniąc jej życie jeszcze bardziej nieznośnym. Kiedy jednak jechała do swojej szwagierki, by przekonać ją o konieczności zostania przy mężu, nie myślała o swoim własnym małżeństwie, a właściwie o pozorach tego małżeństwa. I nie było to spowodowane próbą oszukania wszystkich, tylko zwykłą narzuconą sobie rolą, w którą sama chciała wierzyć. Ten swój sekret, który sama przed sobą ukrywała, nosiła w oczach, nadając swemu wyrazowi dozę tajemniczości. Jej twarz skrywała też prawdziwą namiętność, której nie miała komu oddać i to wszystko dojrzał Wroński, syn starszej hrabiny, z którą podróżowała Anna.

            Bardzo krótko ze sobą rozmawiali, ale cała jej postać, urocza twarz i to niezwykłe spojrzenie, które skrywało słodką tajemnicę, wywarło na Wrońskim duże wrażenie. I mimo, że miał duże powodzenie u kobiet i właśnie był w trakcie niewinnego flirtu z Kitty Szczerbacką, po którym to flircie młoda dziewczyna oczekiwała oświadczyn, zatonął w oczach Anny i oddał jej swe serce. Anna wyczuła to i mimo że dobrze grała, nawet przed samą sobą, swoją rolę żony i matki, zainteresowała się młodym mężczyzną. Spodobał jej się także sposób, w jaki na nią patrzył, pełen podziwu, szacunku i pokory. A kiedy Wroński, by dobrze wypaść w oczach Anny, przekazał pokaźną sumę na rzecz rodziny kolejarza, który na jej oczach zginął pod kołami pociągu, Anna nie musiała się oszukiwać, że był to tylko dobry gest.  Od razu wiedziała, że mężczyzna zrobił to dla niej. Czy mogła zapomnieć jego spojrzenie, którym ją obdarzał i przejść nad tym do porządku dziennego? Żadna kobieta nie przejdzie obojętnie w obliczu adoracji ze strony mężczyzny, a już na pewno nie taka, która w głębi duszy tęskni za tym, aby skrywana namiętność w końcu znalazła ujście.

           Miłość między Anną i Aleksym Wrońskim od początku była zła i nie powinna była się wydarzyć. Ale czy łatwo jest wygrać bitwę ze swoim sercem? Kiedy ono dochodzi do głosu, nie liczy się nic. A już tym bardziej uczucia innych ludzi, których po drodze do upragnionego celu możemy zranić. Po tym jak Anna poznała Wrońskiego na stacji kolejowej, udała się do swojej szwagierki, by pojednać ją z mężem. Tam między innymi poznała Kitty Szczerbacką i dowiedziała się o jej uczuciach do Wrońskiego. Podczas rozmowy z młodą dziewczyną wyczuła, że ta wiele sobie obiecuje po wkrótce mającym nastąpić balu i nawet winszowała księżniczce przyszłego zamążpójścia za oficera.

           Anna zrobiła duże wrażenie na księżniczce. Młoda dziewczyna nawet nie podejrzewała, że kobieta, którą ona podziwia, wkrótce odbierze jej mężczyznę i wystawi ją na pośmiewisko. Kitty, jako kobieta młoda i niedoświadczona, dziewczę właściwie, mogła nie umieć właściwie ocenić sytuacji. Mogła nie wiedzieć, że są mężczyźni, którzy żyją dla flirtu, a nie dla zamążpójścia. Mogła nie zauważyć, że dla Wrońskiego jej towarzystwo służyło mu wyłącznie za miłe spędzanie czasu. Mogła nie dojrzeć, że w oczach Wrońskiego nie ma krztyny miłości do niej. Była na to zbyt młoda, niedojrzała i zbyt zakochana. Jednak jej matka powinna widzieć takie rzeczy, lecz zamiast przestrzegać córkę przed zbytnim angażowaniem się w tę znajomość, sama ja na nią namawiała, chętna wydać córkę za majętnego oficera. Zaślepiona była swoją własną próżnością i chęcią zdobycia dla córki najlepszego męża, pod względem finansów i obycia w świecie i nie zauważała potęgi prawdziwej miłości, jaką przyjaciel Kitty, Lewin, okazywał jej córce. Księżna Szczerbacka dobrze wiedziała, że Lewin chce się oświadczyć Kitty, i zamiast cieszyć się z tego, była zła na mężczyznę za próbę pokrzyżowania jej planów wydania dziewczyny za kogoś lepszego. W oczach Szczerbackiej właściciel ziemski, mieszkający na wsi, nie nadawał się na męża jej światowej córki. W przeciwieństwie do niej, książę Szczerbacki był za Lewinem, ale w pewnych rodzinach to kobiety żądzą, a mężczyźni nie mają nic do powiedzenia. Kiedy Kitty odrzuciła oświadczyny Lewina, przekonana, że jeszcze tego samego dnia usłyszy to samo z ust Wrońskiego, jej matka była wniebowzięta. Cieszyła się, że jej córka nie zrobiła błędu i nie dała słowa Lewinowi. Sama Kitty, znająca Lewina od dawna i darząca go ciepłymi uczuciami, czuła się dziwnie ze swoją odmową. Jednak myśl o Wrońskim odsuwała przykre rozmyślania.

          Jakież więc było zdziwienie Kitty, kiedy zamiast ją prosić do tańca, Aleksy skupił swoją uwagę na Pani Karenin! Na początku nie mogła uwierzyć w to, co się działo przed jej oczami, dała też Wrońskiemu podczas jednego z tańców do zrozumienia, że go kocha i oczekuje oświadczyn. Kiedy zorientowała się, kto skradł jej uwagę przyszłego narzeczonego, doszło do niej jak bardzo się ośmieszyła, wygłupiła, dając całą sobą do zrozumienia mężczyźnie, że go kocha, nie mając jego wzajemności. Gdy zrozumiała, że wzgardziła prawdziwym uczuciem na rzecz mężczyzny, który tylko się nią bawił dla własnej rozrywki, zaczęła rozpaczać, a jej ból ranił kochającego ojca i ukazywał matce jej własną głupotę, która nakazywała jej odrzucić prawdziwą miłość ofiarowaną jej córce przez Lewina, na rzecz własnego wyobrażenia i marzeń. Ze zgryzoty i cierpienia, Kitty wraz z matką pojechały do wód, aby dziewczyna znowu nabrała życia. Tam Kitty ma okazję przemyśleć wszystko, co się stało, a także pojąć, że prawdziwą i szczerą miłość do Lewina przesłaniała jej jakaś błahostka, którą wcześniej uważała za uczucie, a o której teraz chciała zapomnieć. W tym czasie Lewin także przeżywał katusze i starał się żyć bez swojej ukochanej, wierząc, że życie tak naprawdę nie ma sensu i że nie warto nic robić, bo i tak na końcu wszystkich czeka śmierć. Gdy zaś po długim okresie czasu dochodzi do ponownego spotkania młodych, mają oni okazję do ponownego spojrzenia w głąb siebie i zawalczenia o swoje szczęście.

             Gdy Kitty przeżywała swoje pierwsze i jakże bolesne rozczarowanie miłosne, Anna pławiła się w blasku miłości Wrońskiego, który w ogóle nie starał się ukrywać swojego uwielbienia do niej. Jako, że nigdy nie traktował księżniczki Szczerbackiej za cokolwiek więcej niż miłą zabawę, mimo iż właściwie odczytał z oczu jej zapatrzenie w niego, bez żadnych skrupułów przeniósł swoją uwagę na Annę Karenin. Jego uwielbienie było na tyle oczywiste, że Anna musiała wyznać Dolly, iż zrobiła przykrość Kitty, narażając ją na zazdrość. Jednak wciąż, mimo iż było jej miło, że ktoś może ją wciąż uważać za atrakcyjną, wierzyła że jest to tylko zauroczenie bez przyszłości. Żeby nie sprawiać siostrze Dolly więcej przykrości, spełniwszy swoją misję pogodzenia małżonków i przekonania szwagierki, że powinna zostać przy mężu, skoro wciąż go kocha, skróciła swój wyjazd i wróciła szybciej do męża i do synka. Gdy okazało się, że Wroński opuścił Moskwę i tym samym pociągiem pojechał za Anną, stało się dla obojga jasne, że uczucie, które ich ogarnęło, jest czymś więcej niż tylko przelotnym zauroczeniem. Romans był tylko kwestią czasu. A gdy zaczął się na dobre, nie było możliwości powstrzymać naporu zdarzeń, które z niego wyniknęły.

             Wroński, który nigdy wcześniej nie czuł takiego przywiązania do jednej kobiety, oddał się Annie całkowicie. Był pokorny, wyczekujący, wyprzedzający jej myśli- był cały jej. Anna brała to jako oczywistość i cieszyła się szczęściem kobiety kochanej. Dla osób postronnych ich uczucie nie było tajemnicą, ponieważ Wroński tak nadskakiwał Annie, iż nie mogło być mowy o zwykłej uprzejmości. Tylko Karenin zdawał się niczego nie dostrzegać, a raczej nie chciał dostrzegać. Uważał, że sam by się skazał na śmieszność, gdyby nie ufał swojej żonie. Uważał, że zazdrość jest domeną ludzi słabych. Zamykał więc oczy na wszystko i ufał żonie na siłę, mimo iż znajomi jego coraz bardziej dawali mu do zrozumienia, iż Annę łączy coś z Wrońskim. Karenin na to wszystko zdobył się tylko na niemiłą dla niego rozmowę z żoną, w której wyłuszczył jej spokojnie, że jej zachowanie jest niewłaściwe i że jako dobry mąż daje jej szansę na opowiedzenie mu wszystkiego i zawrócenie jej ze złej drogi. Uważał się za wspaniałomyślnego, wyciągając do niej rękę, nie wiedząc jaką odrazą wypełniał serce Anny tą swoją wielkodusznością i myśleniem o sobie w samych superlatywach. Odkąd Anna poznała Wrońskiego, to co przedtem zamknęła przed samą sobą, wyszło z ukrycia jej umysłu- a więc brak miłości, odraza do męża i nienawiść do niego za tę jego dobroć, a raczej dbanie o pozory. Mimo negatywnych uczuć, jakie cisnęły jej się do głowy, nie przyznała się do romansu i wyśmiała męża za jego przypuszczenia. Kiedy jednak okazało się, że jest w ciąży, postanowiła dłużej nie ukrywać swojej miłości. 
         Okazja do wyznania prawdy pojawiła się na wyścigach, podczas których jawnie okazała swoje uczucia przed publicznością, gdy zobaczyła, jak Wroński spada z konia. Zagadnięta ponownie przez męża o zakazany temat, wykrzyczała mu, że kocha Wrońskiego i że nic jej nie obchodzi ponad to. Oddała się całkowicie w ręce męża, nie dbając wcale o to, co on sobie o niej pomyśli, ponieważ gardziła nim za tę jego sztuczność, bylejakość i brak życia. A kiedy mąż wspaniałomyślnie pozwolił jej do siebie wrócić i dalej spełniać swoje małżeńskie obowiązki, tylko dlatego, że bał się o swój własny honor i wizerunek, nienawiść w sercu Anny za te pozory wzmogła się na tyle, że nie potrafiła przystać na jedyny warunek, jaki mąż wysunął, mianowicie aby nie spotykała się z Wrońskim, a przynajmniej nie przyjmowała go w domu i dbała o to, aby nie pokazywać ludziom swojej miłości.

             Kiedy Karenin dowiedział się, że Anna nie dochowała jego warunku, wpadł we wściekłość, bo bardziej niż o honor swojej żony, dbał o własny nieskazitelny wizerunek. I choć przedtem uważał rozwód za coś hańbiącego dla niego, teraz uważał, że nie ma innego wyjścia jak rozwieść się i skazać żonę na pohańbienie. Mimo to, gdy Anna prawie umarła po połogu, w którym powiła córeczkę Wrońskiego, Karenin w swej udawanej, zwłaszcza przed samym sobą, dobroci, zaoferował złej żonie powrót do domu, choć chwilę wcześniej pragnął jej śmierci, gdyż widział w tym rozwiązanie wszystkich swoich problemów, bez rozwodu i bez własnego upokorzenia. Gdyby Anna umarła, nie musiałby nic przedsiębrać, a świat nie dowiedziałby się o jego rodzinnej porażce. Gdy okazało się, że Anna wyzdrowiała, wmówił sobie miłość do niej i bezbłędnie zagrał rolę wybaczającego męża, przyjmującego niewierną żonę do domu. Anna miała porzucić Wrońskiego i grać przed światem rolę dobrej żony. Nawet sprawy łóżkowe nie miały dla Karenina znaczenia. Mógł się bez nich obejść, byle tylko nie musiał uchodzić w świecie za zdradzonego męża.

             Anna wytrwała w tym oszukańczym związku tylko chwilę. Nienawidziła męża całym sercem za tę jego dobroć i nie mogła z nim zostać. Poświęciła miłość do ukochanego synka Sierioży, wiedząc, że mąż nie puści go z nią tylko dlatego, by ukarać niewierną żonę i wyniosła się z córką do Wrońskiego. Dobrze wiedziała, że mąż wcale nie kocha swego syna i zwyczajnie chce ją w ten sposób zranić, by nie mogła być naprawdę szczęśliwa. Mimo iż Karenin, pod namową Dolly, zgodził się na rozwód, który dla niego był wielkim poświęceniem i wystawieniem się na wstyd przed ludźmi, a dla jego żony wybawieniem, Anna wybrała świadome cierpienie za to, że porzuca męża i zrezygnowała z tego prostego rozwiązania jej zagmatwanej sytuacji. Wiedziała, że jako kochanka porzucająca męża, jawnie mieszkająca z kochankiem, nie będzie miała łatwego życia, nie wiedziała wszakże co ją czeka. Kiedy jej stosunki z Wrońskim zaczęły się rozluźniać, zaczęła poszukiwać ratunku w rozwodzie z mężem. Kiedy jednak się na niego zdecydowała, Karenin znajdował się już pod wpływem przyjaciół i odmówił rozwodu, skazując żonę na wieczne potępienie i nieszczęście, okazując tym samym prawdziwe oblicze swojej rzekomej dobroci.

              Matka Wrońskiego początkowo była zadowolona z tego romansu. Uważała, że młody mężczyzna niewinnym romansem z czyjąś żoną nada mu ostatni szlif, ponieważ w wyższych sferach romanse były dobrze odbierane, dopóki działy się w jako takim ukryciu. Jednak kiedy Anna odeszła od męża, sprawa się skomplikowała, bo cała sytuacja wyszła na jaw. Dodatkowo Wroński przez Annę, zrezygnował z awansu, który załatwiła mu matka, aby być z kochanką. Od tego momentu hrabina Wrońska znienawidziła Annę, uznając ją za kobietę upadłą i nie licząc się zupełnie z tym, że ją i jej syna może łączyć prawdziwe, szczere uczucie. Dla starszej kobiety liczyły się pozory, tak jak dla Karenina.

            Wroński na początku związku z Anną zachowywał się jak zakochany uczniak. Pojechał za nią do Petersburga, jawnie okazywał swe całkowite oddanie, nie bacząc na konwenanse, nawet sam namawiał do przyznania się do romansu przed Kareninem, choć potem, w momencie największego zachwiania swoich uczuć, zaczął żałować, że kiedykolwiek namawiał kochankę na takie skomplikowanie jego sytuacji jako człowieka stojącego przed życiowymi szansami. Chętnie zrezygnował z awansu, zwłaszcza, gdy się dowiedział, komu go zawdzięcza. Wroński był ambitny i sam wolał zdobywać zaszczyty. Nie miał więc oporów przed rezygnacją z awansu. Widział swoją karierę jako dobrze rozwijającą się i obiecującą, jednak po czasie zorientował się, że pozycja młodego, romansującego żołnierza, nie wspinającego się po szczeblach kariery, jest coraz mniej szanowana w towarzystwie. W końcu postanowił zadbać o swoja karierę i porozmawiać z osobami, które mogłyby mu w tym pomóc. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej wystarczała mu miłość Anny i niczego więcej od życia nie potrzebował, z czasem jednak to uczucie zaczęło mu ciążyć. Anna robiła się coraz bardziej zaborcza, a kiedy ich romans stał się jawny dla wszystkich, zaczęła mu ta miłość przeszkadzać. W pewnym momencie nawet zaczął żałować, że Anna mu uległa i że to wszystko się w ogóle zaczęło. Cała sytuacja zaczęła mu ciążyć i zaczął widzieć w Annie przeszkodę. Zaczął się żalić sam przed samym sobą na swoją ciężką sytuację, zupełnie nie zważając, że to tylko Anna była w cięższej sytuacji. Poświęciła bowiem dla niego nie tylko spokój, ale i swoją pozycję w towarzystwie i miłość do ukochanego synka. Wroński w tym momencie jawi się nam jako człowiek egoistyczny i mało dojrzały. Kiedy Anna powiedziała mu o swojej ciąży, nie potrafił się tak naprawdę z tego ucieszyć, bo to oznaczało jeszcze większą komplikację jego sytuacji.

             Gdy jednak Anna zaczęła chorować po połogu, a potem, gdy niebezpieczeństwo minęło, podjęła decyzję o rezygnacji z niego, Wroński zdał sobie sprawę, że nie może żyć bez swojej kochanki i że teraz nie może przerwać tego związku. Że gdyby mu się oparła na samym początku, kiedy był w niej najbardziej zakochany, wówczas byłoby mu łatwiej się z tego podnieść. Teraz nie widział dla siebie żadnego wyjścia. W geście rozpaczy próbował się zastrzelić, jednak chybił i przeżył. Matka, nienawidząc Annę z całego serca, załatwiła mu przeniesienie, aby z dala od Anny pozbierał się i zapomniał o wszystkim. Gdy Anna dowiedziała się, że Wroński z jej powodu chciał się zastrzelić, porzuciła męża, zostawiła za sobą całe swoje życie i synka, mimo iż wiedziała, że mąż zwróci syna przeciwko niej i odeszła do Wrońskiego. Ten, wiedząc, że w obecnej sytuacji nie może kontynuować kariery, zrezygnował z wojska, łamiąc serce dumnej z osiągnięć syna matki i udał się wraz z Anną i córeczką Annie za granicę.

              Po powrocie zza granicy, Anna wbrew nakazom Wrońskiego postanowiła udać się do teatru. Wiedziała, że towarzystwo Petersburga będzie się do niej odnosiło z rezerwą, nie była jednak przygotowana na to, co ją czeka. Zamknęła oczy na konwenanse i udała się do teatru. Wroński nie poszedł z nią, wiedząc jak niemiłe przyjęcie spotka jego kochankę, jednak nie zrobił wiele, aby ją powstrzymać. Znowu zaczął się użalać nad swoja sytuacją, oskarżając w duchu Annę, że zamiast mu ułatwiać, stawia go w niezręcznej sytuacji. ""I co ja tutaj robię? Czy może tchórzę, czy też przekazałem opiekę nad nią Tuszkiewiczowi?" - rozmyślał po wyjściu Anny- "Z którejkolwiek strony na to spojrzeć, zawsze wyjdzie głupio, głupio... I dlaczego Anna stawia mnie w takiej sytuacji?" Tymi myślami pokazał, jak mało ważna jest dla niego Anna i jej dobre imię, a jak bardzo skupia się na samym sobie. "Ukazać się w tym stroju, ze znaną wszystkim księżniczką, w teatrze, znaczy nie tylko zaakceptować swą sytuację upadłej kobiety, ale i rzucić światu wyzwanie, czyli się na zawsze świata wyrzec"- myślał, ale nie powiedział tego kochance. Ostatecznie udał się do teatru za Anną, jednak nie przysiadł się do jej loży, tylko obserwował ją z daleka jak tchórz, nie chcąc się narazić na niemiłą sytuację. W głębi zaś serca miał do Anny żal za to, na co ona go naraziła.

              W teatrze Annę spotkała niemiła niespodzianka. Nikt nie chciał z nią rozmawiać, wszyscy się na nią patrzyli jak na wyrzutka, a ostatecznie pewna wysoko urodzona dama zrobiła jej afront, na głos zakazując swojemu mężowi odzywania się do niej, tak, że każdy mógł to usłyszeć. Zrobiła też uwagę, że hańbą jest siedzieć koło kobiety upadłej. Dopiero wtedy Annie otworzyły się oczy i zrozumiała, że swoim postępkiem zamknęła sobie na zawsze drzwi do wszystkich szanowanych domów. Stała się wyrzutkiem.

             Sytuacja kobiet w tamtych czasach nie należała do lekkich. Mogły one romansować, ale w ukryciu, nie narażając honoru swoich mężów. Mogły odejść od nich oficjalnie, składając pozew o rozwód i pokazywać się w towarzystwie innych mężczyzn i nikt nie miał nic przeciwko temu. Ale nikt nie chciał mieć nic wspólnego z domem, gdzie stosunki nie zostały uporządkowane. Albo należało się męczyć z mężem, albo doprowadzić kłótnie do takiego stanu, aby małżeństwo się rozpadło, jawnie i oficjalnie. Kiedy jednak kobieta sprzeniewierzała się mężowi, oddając się innemu i trwając jednocześnie w małżeństwie- taka kobieta była wyklęta i uznawana z upadłą. Nie była nigdzie przyjmowana, nikt jej nie odwiedzał. Pozostawała sama sobie.

             Kiedy Anna rezygnowała świadomie z rozwodu, wiedziała częściowo, na co się porywa. Sama sobie taką karę wybrała za swoje postępki. Uważała się sama za złą kobietę, za to, że naraziła męża na wstyd: "Przeze mnie spadło nieodwołalnie na tego człowieka nieszczęście- nie chcę więc z tego nieszczęścia czerpać korzyści. Cierpię i ja również i będę cierpiała, tracąc to, co mi jest najdroższe: uczciwe imię i syna. Postąpiłam źle, toteż nie pragnę szczęścia, nie chcę rozwodu i będę cierpiała z powodu mojej hańby i rozłąki z synem." Wiedziała, że jest winna i uznała, że powinna zostać ukarana. Nie wiedziała jednak, że jej kara będzie tak ciężka do zniesienia i tak bolesna. Mimo że Wroński był tak samo winny jak ona, nikt żadnej winy mu nie przypisywał. Był wolnym mężczyzną, mógł więc robić co chciał. Przyjmowano go nadal w najlepszych domach, nie robiąc mu afrontu. Natomiast Anna była poza nawiasem społeczeństwa. Nie mogła nawet spotykać ukochanego syna, bo nie uzyskała pozwolenia od męża. Mimo to udała się na spotkanie z nim i była to dla obojga straszna trauma, zwłaszcza że potajemne spotkanie przerwał Karenin. Sierioża nic nie wiedział o tym, co się działo między matką i ojcem, wiedział tylko, że się pokłócili i że nie mógł się z nią widywać. Kiedy więc ją zobaczył po kilku miesiącach niewidzenia, było to dla niego ciężkie przeżycie. Karenin spodziewał się tego, więc po tym spotkaniu zabraniał służbie i komukolwiek wymieniać imienia Anny przy synu, chcąc wymazać ją z jego życia. Wkrótce Sierioża sam nie chciał pamiętać matki, a w jego umyśle pozostała nigdy nie zagojona rana porzuconego dziecka.

             Za granicą młodzi kochankowie, nie mając żadnych konkretnych zajęć i przebywając wyłącznie ze sobą, zaczęli się szybko nudzić. Gdy wrócili do Rosji, zamieszkali najpierw na wsi, potem zaś wrócili do Petersburga. Tak na wsi, jak i w mieście, Anna nudziła się strasznie, nie mogąc nigdzie wyjść. Czytała więc książki i piła opium, żeby zasnąć. Stała się tak zaborcza, że swoją miłością zaczęła odpychać Wrońskiego. Była zazdrosna o jego wyjazdy służbowe i inne zajęcia. Była świadoma tego, że nie powinna być taka zaborcza, sama wcześniej mówiła, że mężczyzna musi mieć rozrywki, by nie zatęsknił za nowościami, jednak zazdrość o niego i jego uwagę była zbyt wielka do opanowania. Kobieta żyła w ciągłym niepokoju, że kochanek może przestać ją kochać i ją zostawić, jako że nie byli związani węzłem małżeńskim. Dlatego ciągle się przebierała, udawała wesołą i szczęśliwą, choć w głębi duszy wciąż spodziewała się, że mężczyzna przestanie ją kochać. Anna stara się zastąpić Wrońskiemu wszystko, co ten dla niej poświęcił, zdając sobie sprawę jak bogate musiało być jego życie kawalerskie. Wciąż stara się zniewalać go swoim urokiem, który na mężczyznę nie działa już tak, jak kiedyś, ponieważ zwyczajnie mu się opatrzył. Anna stara się być użyteczna, więc czyta wszystko to, co i kochanka interesuje, coraz ciaśniej oplątując wokół niego swoją zaborczą sieć. Nie mogąc się wyrwać z tego samotnego życia chce, aby Wroński cały czas był przy niej. Jej życie kręci się wokół niego i jego miłości, zaś Wroński chce od życia czegoś więcej. Chce działać, żyć, spotykać się z ludźmi. Wroński czuł się jak ścigany zwierz, jak człowiek w pułapce. Anna poświęciła dla tej miłości wszystko, co było dla niej najcenniejsze, uważała więc, że Wroński powinien to zrozumieć i zrezygnować dla niej ze wszelkich zajęć, które odwracały jego uwagę od niej. Często powodowała kłótnie, kiedy Wroński przeciwstawiał się jej i manifestował swoją niezależność. Wroński powiedział sam do siebie „Wszystko jej mogę poświęcić, ale nie moją męską niezależność”, nie wiedząc, że właśnie tym najbardziej rani kochankę. Anna zobaczyła, że z jej dawnego, pokornego, usłużnego kochanka niewiele zostało.

            Czuła, że straciła nad nim swą dawną władzę i szalała z rozpaczy i niepewności. Powiedziała do Dolly „Jakże ja go utrzymam, no jak?”. Wroński natomiast nie potrafił dobrze zrozumieć sytuacji, w jakiej znajdowała się Anna i jej zaborcza, namiętna miłość zaczęła mu ciążyć. Anna często wypominała mu, jak wiele dla niego poświęciła, on jednak nie potrafił poświęcić dla niej swoich zainteresowań,. Po odejściu ze służby musiał coś robić, żeby nie zwariować z nudów, zostawiał więc często kochankę samą, zapominając, że ona nie ma żadnych zajęć, by zabić nudę. Nie zauważył, że Anna staje się coraz bardziej nerwowa i nieszczęśliwa. Był pewny siebie, a to Annę raniło najbardziej. Bo dawało jej złudzenie, że Wroński jej już nie kocha, a był dla niej całym światem. Często powtarzała, że jego miłość jest dla niej najważniejsza. Kiedy ta miłość w jej umyśle zaczęła znikać, pojawiła się zazdrość i napady złości. Tym swoim zachowaniem zaś jeszcze bardziej odpychała od siebie Wrońskiego. Kiedy zdobyła dowód na to, że ten już jej nie kocha, zrozumiała jak wiele straciła. Nie mogła przejść do porządku dziennego nad tym, że zamieniła miłość do syna na miłość do człowieka, który już jej nie kochał. Poświęciła dla niego wszystko i spotkała się z odrzuceniem. Nie chciała żyć dalej z człowiekiem, który jej nie kochał. Poczuła odrazę do siebie, do Wrońskiego i do całego świata. Wroński zaś nie zauważył, w jak ciężkim psychicznym stanie była jego kochanka. Anna postanowiła w geście rozpaczy zemścić się na Wrońskim, ukarać go najdotkliwiej jak umiała. Kara zaś była naprawdę bardzo dotkliwa…

                Związek, który miał przynieść obojgu szczęście, dał tylko ułudę szczęścia, po drodze niszcząc wiele osób. Nawet córeczka Anny i Wrońskiego na tym ucierpiała, bo matka jej nie potrafiła córki kochać, zupełnie jakby jej miłość dana Wrońskiemu i Sierioży wyczerpała się. Nie mogąc być z synkiem, Anna nie potrafiła przelać swoich uczuć na córkę. Najbardziej jej bowiem zależało na połączeniu dwóch osób, które najbardziej kochała- Wrońskiego i Sierioży. Nie czując nic do swojej córki, nie chciała już więcej rodzić dzieci.

     Gdy rozmawiała o tym z Dolly, ta zaczęła rozważać swoje własne myśli na ten temat, które snuła jadąc w odwiedziny do Anny. Zazdrościła jej prawdziwego uczucia i szczęścia, litowała się nad samą sobą, denerwowała się na niewiernego męża i na okropne dzieci, które wysysały z niej życie. Samej Dolly przeszło przez myśl, ze nie chce już rodzić dzieci i narażać się na cierpienie, brzydką figurę, ponieważ i tak nie wierzyła, że z tych dzieci wyrosną dobrzy ludzie. Kiedy jednak w oczach Anny nie zobaczyła prawdziwego szczęścia i kiedy usłyszała, że Anna nie chce mieć więcej dzieci, bo nie chciała ich narażać na cierpienie z powodu niejasnej sytuacji, w jakiej się znajdowała, Dolly zrozumiała, jaka naprawdę była szczęśliwa i jak jej myśli były głupie. Już nie zazdrościła bratowej, bo zrozumiała, że jej sytuacja jest o niebo lepsza, mimo długów i męża, który jej nie kochał. Mimo to Dolly była jedyną osobą, która zawsze kochała Annę i nigdy się od niej  nie odwróciła, nawet w najgorszych momentach. Ale nawet spokojna i zrównoważona Dolly nie chciała przywozić dzieci do domu Wrońskiego i Anny, ponieważ nie chciała na nich ściągnąć hańby. Nie chciała brać na swoje barki rehabilitacji Anny Karenin w oczach towarzystwa.

             Kiedy Anna zaczęła swój romans z Wrońskim, odczuwała wtedy radość i szczęście, jakiego dotychczas nie zaznała. Czuła , że wyrwała się z jakiegoś sztucznego życia, które wiodła u boku męża. To dotychczasowe życie było dla niej koszmarem, pozbawione głębszych uczuć, które przelewała na syna. Kiedy poczuła miłość do innego mężczyzny, wydawało jej się, że dopiero zaczęła żyć. Nareszcie jej prawdziwy duch odnalazł ścieżkę, aby się uwolnić. Nie przypuszczała nawet, że to szczęście, które jej się trafiło, będzie miało tak dalekie skutki i w rzeczywistości przyniesie więcej zgryzot, niż ktokolwiek mógł się tego spodziewać. Niestety taki już los kobiecy- czeka nas wieczna pogoń za miłością i tylko nieliczne z nas czeka spełnienie.

             Po przeczytaniu tej książki mam ogromną ochotę zapoznać się z kolejnym dziełem Tołstoja, pt. „Wojna i pokój”. Choć Anna Karenina uchodzi za jego najlepsze dzieło, to czuję, że i w tamtej pozycji odnajdę coś dla siebie :) I nawet już wiem, o jaką książkę poproszę, będąc następnym razem w bibliotece :)




           Film, który skierował moje kroki do biblioteki, wyreżyserowany został w 2012 roku przez Joe Wrighta. Na jego trop wpadłam, siedząc pewnego dnia w kinowej sali, czekając na rozpoczęcie seansu pewnego filmu. Zawsze z ciekawością oczekuję na moment wyświetlania trailerów, bo jestem bardzo ciekawa, co nowego pojawi się w kinach. „Anna Karenina” natychmiast przyciągnęła moją uwagę. Bajeczny świat pokazany w kilkuminutowym trailerze oczarował mnie od razu. Do tego historia miłosna i Keira Knightley w jednym przekonały mnie, że to będzie kolejny film, na który się wybiorę do kina. Trochę mi nie pasował nieco mydłkowaty wygląd głównego bohatera, ale cała sceneria, żywa akcja i piękne kostiumy zatarły niemiłe wrażenie i potrzebę oglądania silnego, przystojnego i kipiącego męskością mężczyzny, który miał mnie rozkochać na ekranie.

         Niestety wskutek różnych zdarzeń nie udało mi się zobaczyć tego filmu w kinie a przez mydłkowatego Wrońskiego pozwoliłam sobie całkiem zapomnieć o tym filmie. Na szczęście mój umysł lubi przechowywać w zakamarkach pamięci różne ważne informacje i pewnego dnia zwrócił moją uwagę na ten film. Szybko się w niego zaopatrzyłam i dałam się wciągnąć w scenerię Rosji XIX wieku.
 
         Reżyser wpadł na genialny pomysł, aby pomieszać koncepcje i często zmieniać scenerie, pozostawiając główny motyw musicalu rozgrywanego na deskach teatru. I tak w jednej chwili przenosimy się ze sceny teatralnej do mieszkań, sal balowych, na łąkę, gdzie Anna oznajmia Wrońskiemu, że jest w ciąży, ponad scenę, gdzie poruszać się powinni pracownicy techniczni, a co za sprawą magii w jednej chwili przeistacza się w ruchliwą ulicę lub peron kolejowy. Rolę pociągu, zawożącego Annę na pierwsze przypadkowe spotkanie z Aleksym Wrońskim, gra dziecięca zabawka, która nagle przemienia się w prawdziwą ciuchcię z wagonami. Urzędnicy pracują w ten sam takt, porzucając pieczętowanie gór niepotrzebnych papierów na odgłos gwizdka ogłaszającego koniec pracy, Obłoński roztańczonym krokiem zmienia ubranie na robocze po przyjściu do pracy, służba tańczy niemal wokół swoich państwa, czyniąc nawet zwykłą czynność przedstawieniem. Bohaterowie poruszają się z gracją, jakby cały czas tańczyli, a służka wyśpiewuje melodię, która towarzyszy bohaterom w różnych scenach. Zwykłe powitanie zmienia się w taniec, a taniec na balu w przepiękne, pełne dźwięków, barw i życia widowisko. Scena, w której Anna tańczy po raz pierwszy z Wrońskim, gdy oboje zapominają o Bożym świecie, niepomni śledzącego i zrozpaczonego wzroku zakochanej w młodym człowieku Kitty i spojrzeń towarzystwa, wyraźnie widzącego niestosowność zachowania tańczącej pracy, przyciąga uwagę, wchłania swą niezwykłością i przepychem, ścina krew w żyłach i szeroko otwiera źrenice, wstrzymuje oddech i nie pozwala oderwać wzroku od pełnych emocji twarzy roztańczonej pary.


         Film jest niezwykły i ciężko go zaklasyfikować lub zestawić z podobnym filmem, bo nie było wcześniej nic podobnego. Podczas oglądania miałam wrażenie, że trwam w jakiejś przepięknej bajce, z niespodziewanym zakłóceniem harmonii, gdy w historię wdarła się rozpacz i cierpienie. Prawdziwie widowiskowy film, z przepięknymi sceneriami, kostiumami i płynnymi zmianami miejsc rozgrywania się akcji. Po skończonym seansie w moim sercu powstała jakaś pustka, niczym ziejąca dziura, bo czułam, że mnie wyrwano z tego pięknego, żywego świata siłą,  podczas gdy ja chciałam tam zostać. Tysiące pytań bez odpowiedzi otoczyło jak stado wygłodniałych wilków. Przez kilka minut leżałam i nie byłam w stanie nic powiedzieć, bo jak skomentować tragedię, która się stała? Co powiedzieć po tym, jak patrzyło się na proces niszczenia czegoś, co miało być piękne i powinno przynieść tyle szczęścia?


         Ekranizacja była dość wiernie odtworzona, ale bardzo unowocześniona. Postacie były tak barwne i żywe, jakby wyjęte z baśni. Ich życie zaś pełne skrywanych emocji i blasku. Klimat filmu jest zupełnie inny niż w książce, ale należy to tylko docenić. Książka pozwala wgłębić się całkowicie w dusze i umysły bohaterów, jest cięższa i nasycona fascynującą samoanalizą, film natomiast jedynie obrazami i grą mógł pokazać emocje, jakie się przetaczały przez postacie. Książka daje dużo więcej odpowiedzi na to, dlaczego stała się tragedia, film mógł ją tylko zobrazować i pokazać wszystkie zdarzenia po kolei i z dużym rozmachem. Nie da się tak naprawdę porównać obu tych dzieł, ponieważ tylko słowami da się opisać to, co dzieje się w sercu i duszy, a i to czasem jest bardzo trudne. Żeby zatem mieć całkowity pogląd na to, co się wydarzyło i dlaczego wypadki potoczyły się tak, a nie inaczej, warto sięgnąć po książkę.  A żeby przeżyć wspaniałą przygodę, należy zapoznać się z obrazem Wrighta. I tym razem polecam odwrotną niż zwykle kolejność- najpierw dajcie się ponieść emocjom, jakie serwuje  film, potem wczytajcie się w książkę by przeniknąć w dusze bohaterów.  Będziecie mogli bardziej poznać proces samozniszczenia, któremu poddała się Anna i poznać duszę mężczyzny, gdy jego zauroczenie słabnie. Może dzięki temu kilku mężczyzn zobaczy, jak łatwo zniszczyć kobietę, zabierając jej swoją miłość i dwa razy się zastanowi, zanim postanowi zawrócić jej w głowie :P




           Mimo doskonale zagranych roli, jednak film nie do końca pokazał bohaterów takimi, jakich ich widział Tołstoj. W pewnym momencie zaczęłam nawet współczuć Kareninowi, ponieważ wydawał się zrozpaczony zdradą żony z powodu uczuć, jakimi ją darzył. Natomiast Karenin z książki czuł się upokorzony wyłącznie przez wstyd przed ludźmi, jaki mu zaserwowała Anna. O miłości do niej niewiele można powiedzieć, jedynie tyle, że może nigdy jej nie miał w sobie. W książce wydawał się o wiele bardziej antypatyczny i pozbawiony życia, w filmie był tylko zrównoważony i mniej ciekawy od Wrońskiego. Film też dużo lepiej pokazał walkę Anny z uczuciem, które zaczęło ją ogarniać od pierwszych chwil znajomości z Wrońskim. Widać było, że jej pochlebia zauroczenie młodego kapitana, ale nie chciała się angażować w nieformalny związek, mimo że wszystkie jej zmysły pchały ją w ramiona Wrońskiego. Od początku dało się zauważyć namiętność, jaka się między nimi zrodziła, wbrew konwenansom i przeciwko całemu światu i widać było, że nie ma siły, aby tych dwoje nie zostało kochankami. Bardzo spodobała mi się żywa rola Keiry Knightley, a zwłaszcza jej wewnętrzna, z góry przegrana walka o to, aby nie oddać duszy Wrońskiemu. Wspaniałą grą aktorską może się także pochwalić Aaron Taylor-Johnson, grający Wrońskiego. Mimo mojego pierwszego wrażenia, spowodowanego jego wyglądem, szybko przekonał mnie do siebie i pokazał swoimi manierami, zachowaniem, a zwłaszcza oddaniem kobiecie, którą pokochał, że jest bardzo męski, i jest w stanie skraść każde kobiece wrażliwe serce. Ja swojego w każdym razie nie obroniłam :)

         Swoją grą zaskoczył mnie także Jude Law. Zazwyczaj uważałam go za wspaniałego, seksownego mężczyznę. W roli Karenina nie tylko nie potrafiłam go polubić, ani przyznać mu palmy godnego zazdrości mężczyznę, ale ledwie zauważyłam, że to właśnie on grał rolę zdradzonego męża. I nie chodzi tylko o fizjonomię. Po prostu nie dało się lubić Karenina, tak był nudny i bezbarwny; można mu tylko było współczuć upokorzenia i domyślać się jego wewnętrznej rany na sercu (której w książce na próżno byłoby szukać). Natomiast w innych filmach o miłości gotowa byłam tego aktora nie tylko polubić, ale oddać mu serce. Dlatego chylę przed nim czoła za tę wspaniałą, zapadającą w pamięć rolę.

          Najbardziej jednak uwierzyłam w rolę skazanej na samozniszczenie Anny, w którą wcieliła się Keira Knightley. Widząc jej emocje i drogę do zatracenia, nie potrafiłam się oprzeć tej roli, tak była żywo i prawdziwie zagrana. Uwierzyłam we wszystko, co miała do powiedzenia i cierpiałam razem z nią, kiedy z niepewności co do uczuć Wrońskiego traciła spokój ducha. Cierpiałam z nią jak kobieta, która rozumie jej uczucia i obawy, których tak naprawdę nie potrafi zrozumieć żaden mężczyzna. Nawet Wroński, człowiek, który obiecywał jej miłość wieczną, zbagatelizował jej wypowiadane na głos żale i skończyło się to tragedią.
         W filmie brakowało mi jednej ważnej sceny, mianowicie próby samobójstwa Wrońskiego. Jej ślad widzę jedynie w słowach Anny, kierowanych do męża po tym, jak odtrąciła swojego kochanka, aby ponownie wejść w rolę żony. Powiedziała wtedy, że oddalając Wrońskiego czuje się, jakby strzeliła sobie w serce, czyli dokładnie tam, gdzie mierzył Aleksy.



         Z trudem przychodzi mi się żegnać z tym filmem, ale na pewno będzie to jedna z tych pozycji, które trzymam w swoim klaserze z ulubionymi filmami, do których lubię wracać. Umieszczę ją zaraz obok „Dumy i uprzedzenia”, w razie gdybym zapragnęła obejrzeć film z Keirą w roli głównej, zależnie od tego, czy będę miała ochotę na jej romantyczną czy dramatyczną odsłonę, w których to rolach odnajduje się doskonale.
 
Zdjęcia: Internet

Brak komentarzy: