50 twarzy Greya/ Ciemniejsza strona Greya- film

Gdy pisałam recenzję głośnej książki „Pięćdziesiąt twarzy Greya”, w podsumowaniu stwierdziłam, że jestem otwarta na film o tym samym tytule, nad którym właśnie pracowano. Byłam ciekawa jak udało się scenarzystom przenieść tak śmiały pomysł z kart książki na duży ekran. W końcu był to dość odważny erotyk, przeniesienie go do kin mogło wywołać sporo kontrowersji. Film był jednym z najbardziej oczekiwanych premier ostatnich kilku lat, jednak stanąć oko w oko z oryginałem i nie zepsuć go- to było ogromne wyzwanie. Adaptacja mogła być zarówno wielkim sukcesem jak i wielką klapą. Szczerze mówiąc obawiałam się tego filmu, tego, że gdy go obejrzę, zepsuje mi on sposób w jaki zapamiętałam bohaterów, jak i całą historię. Bałam się, że aktorzy wszystko zepsują swoją złą interpretacją obrazów, które miałam w głowie.

Powoli zaczęłam się zamykać na ten pomysł. Potem obejrzałam nieciekawie stworzony trailer, który nie zachęcał do obejrzenia filmu (ktoś powinien za to beknąć, naprawdę; tak złej reklamy filmu dawno nie widziałam). Zderzyło się to z recenzją znajomej, której film się nie spodobał. Usłyszałam to, co chciałam usłyszeć, potwierdziły się moje obawy i postanowiłam nie sprawdzać na własne oczy jak się sprawy mają. Uprzedzona od pewnego czasu do całego pomysłu zapomniałam o jednej ważnej rzeczy- o tym, że ile jest ludzi, tyle jest gustów. I zawsze, ale to zawsze, powinniśmy sami sprawdzić fakty, które ktoś nam podaje na tacy.

Minęły dwa lata, a ja wciąż czułam dziwną awersję do tego filmu. Ilekroć o nim słyszałam, cieszyłam się, że go nie obejrzałam. Teraz wiem, że wszystkiemu był winien strach. Nikt nie chce, żeby jego bohaterowie, których sobie wymarzył, obrócili się w proch. Nikt nie lubi, gdy świat, który stworzył w głowie, został im brutalnie zabrany.

Wiem, że to może dziwnie brzmieć, gdy mówi się o wymyślonych bohaterach, a nie o żywych ludziach i namacalnych sprawach, ale myślę, że ta teza dotyczy wszystkiego co nas otacza. A nasze wyobrażenia stanowią dużą cząstkę nas. Dlatego tak łatwo zakochujemy się w kimś, kogo nie widzieliśmy na oczy, a tylko z nim piszemy. To dlatego po paru miesiącach związku nagle czujemy się odarci ze wszystkiego, co ważne, bo pierwsze zauroczenie mija i nie potrafimy sobie poradzić z konfrontacją wyobrażeń z prawdziwym życiem.

Dla mnie książki są częścią życia, są czymś prawdziwym i namacalnym. Nigdy nie staram się przypominać sobie, że to, co właśnie czytam, to tylko książka. Nawet jak całkowicie daję się ponieść emocjom podczas czytania, zawsze w głębi duszy wiem, że to, co czytam, to nieprawda. I to mi wystarczy. Gdy czytam, czuję się szczęśliwa z moimi wyobrażeniami i to mi wystarcza. Życie wówczas staje się ciekawsze i łatwiejsze do zniesienia. Nie chcę, aby ktoś mi to zabierał, tylko dlatego, że jest to świat nierzeczywisty. Wiadomo, że kiedyś trzeba będzie się obudzić, ale chcę, aby była to moja decyzja. I obudzę się, kiedy będę na to gotowa, a nie wtedy, gdy ktoś włączy mi budzik bez mojej wiedzy i zgody.

Tak właśnie było z tym filmem. Spostrzegałam go jak taki niechciany budzik. Dlatego pogodziłam się z myślą, że nie obejrzę adaptacji książki E.L. James i za każdym razem, gdy o niej pomyślałam, czułam irracjonalną, ale silną niechęć.

Aż tu nagle obudziło się we mnie dawno pogrzebane zainteresowanie za sprawą gorącej i nabrzmiałej emocjami recenzji youtuberki Kasi z loveandgreatshoes. Jej relacja wzbudziła we mnie niesamowitą ciekawość i pewnego dnia zebrałam się na odwagę i stwierdziłam, że czas skonfrontować swoje obawy z rzeczywistością. I to było właśnie coś, czego potrzebowałam. Dzięki Kasi miałam okazję obejrzeć kawał naprawdę dobrej adaptacji i jestem jej za to wdzięczna. To będzie dla mnie nauczka, żeby nigdy nie zamykać się na nowe doświadczenia z powodu irracjonalnych lęków.

Zdaję sobie sprawę, że na temat tego filmu krążą skrajne opinie, ale mi naprawdę się spodobał. Do tego stopnia, że przewijałam dialogi i ważne dla historii sceny po kilka razy. Co więcej, obejrzałam pierwszą część dwa razy w ciągu tygodnia. Aż wstyd się do tego przyznawać, ale całkiem się w tym filmie zagubiłam. Zauroczył mnie Grey, co było całkiem oczywiste i oczekiwane, ale także Anastasia, co mnie już kompletnie zaskoczyło. Bo do książkowej Any musiałam się odrobinę dłużej przekonywać, podczas gdy filmowa Anastasia okazała się strzałem w dziesiątkę. Oboje bohaterowie wprowadzili historię wymyśloną przez E.L. James na całkiem inny poziom, wyższy poziom. Wprawdzie końcówka pierwszego tomu książki bardziej mną wstrząsnęła niż film, a moment, w którym Christian przestraszył się, że ponownie straci Anę był w drugim tomie bardziej chwytający za serce, to jednak myślę, że jest to wynik tego, że to, co sobie wyobrazimy zawsze działa na nas bardziej niż to, co widzimy.

Jednak pomimo tego uważam, że film, i to obie części, był lepszy niż książka. Rzadko się to zdarza w moim świecie wykreowanym przez wyobraźnię, dlatego jeszcze raz podkreślam, że nie należy się bać takich konfrontacji, bo może z nich wyniknąć coś dobrego. (Aczkolwiek pewnie sama sobie będę musiała przypomnieć te słowa, gdy trzeba będzie skonfrontować inną książkę ;)).

W tym filmie wszyscy stanęli na wysokości zadania, mimo iż poprzeczka było ustawiona wysoko. Scenariusz był świetny, pozostawiono w nim najważniejsze wątki i wycięto niepotrzebną gadaninę. Reżyseria trzymała w napięciu przez cały film, a aktorzy ani na moment nie zapomnieli z czym się mierzą. Do tego świetnie dobrana muzyka i wybrane sceny erotyczne spowodowały, że historia trudnej relacji między skrzywdzonym Christianem i niewinną Anastasią była jednocześnie podniecająca i głęboka. Od samego początku rodziło się oczekiwanie, że Ana całkowicie zmieni życie Greya i wyprowadzi go z ciemnej otchłani, w jakiej do tej pory żył. I mimo tej pewności, że Anastasia jest kimś niezwykłym, jednocześnie zaserwowana nam była pewność, że droga do serca Greya będzie niebywale trudna i pełna poświęceń. A kiedy zraniona Ana wyszła z fortecy Christiana, wierząc że już go nigdy więcej nie zobaczy, cała postać Greya mówiła nam jak wstrząśnięty jest Christian jej odejściem oraz wszystkim, co się między nimi wydarzyło.

Bardzo spodobało mi się samo zakończenie. Też czułam się wstrząśnięta, gdy drzwi windy zamknęły się za Aną, bo mimo iż znałam dobrze historię, nie mogłam uwierzyć, że zdobyła się ona na to, aby zostawić człowieka, którego pokochała tak mocno, aby dla niego zmierzyć się ze swoimi lękami. I jakże inne były ich emocje od czasu, gdy się pierwszy raz spotkali i gdy drzwi windy zamykały się za Anastasią, poruszoną do głębi swoją pierwszą rozmową z Christianem Greyem i napięciem, jakie się między nimi wytworzyło od podczas krótkiego wywiadu. Reżyser zadał sobie również spory trud, aby zachęcić do obejrzenia kolejnej części, pokazując na samym końcu krótkie urywki z życia osamotnionych bohaterów, by na końcu zwiększyć napięcie o 100%, gdy Christian nagle wstaje od stołu bez słowa wyjaśnienia i opuszcza firmowe spotkanie ze zdecydowanym spojrzeniem. Wówczas wiemy, do kogo się tak spieszy i nie ma już siły, abyśmy nie poszli do kina, aby zobaczyć, co z tego wyniknie.

Być może fani trylogii o Greyu będą mieli za złe reżyserowi skupienie się bardziej na relacji wewnętrznej między bohaterami, na tym, co działo się w ich głowach i na uczuciach, jakie nimi targały, niż na samym seksie, ale dla mnie to był strzał w dziesiątkę. Po pierwsze w kinie nie można pokazać wszystkiego, a po drugie, ta książka tak naprawdę była o miłości, a seks był tylko przykrywką i sposobem na przyciągnięcie czytelnika. W filmie pozostawiono najważniejsze erotyczne sceny i pokazano je ze smakiem, nie zabijając jednak w nich erotyzmu. Seksu było tyle, ile było trzeba, a skupienie się na relacji między bohaterami i trudnej walce o duszę Christiana spowodowało, że film był dużo lepszy, niż tego oczekiwałam. I ani przez minutę nie czułam się znudzona czy znużona, bo napięcie między bohaterami było tak wyczuwalne, że można by je było krajać nożem.

Doskonałe wyważenie seksu i uczuć sprawiło, że zakochałam się w tym filmie za zabój. I w tym Christianie, którego stworzył scenarzysta, reżyser i sam aktor. Zakochałam się w jego oddaniu do Any, jego gotowości do poświęceń dla niej i tego, że nie odpuścił, mimo iż ostatni jego błąd był tak brzemienny w skutkach. Zakochałam się w też w Anastasji, w jej upartym charakterze i otwartości jej umysłu. W tym, że nie dała się sprowadzić Christianowi do roli, której oboje tak naprawdę nie chcieli. Polubiłam ją za siłę i za to, że potrafiła odejść, gdy Christian przekroczył jej granice. I za to, że się nie poddawała, mimo że miała naprzeciw siebie trudnego przeciwnika. Ana z filmu była od początku pokazana jako osoba silna, co nieco odbiegało od książkowej wersji, ale taką ją bardziej wolałam. I Christian chyba też, mimo że nie potrafił tego przyznać przed samym sobą.

Film jest bardziej dramatem niż erotykiem, ale mi to jak najbardziej odpowiadało. Myślę, że to dlatego zakochałam się w nim od pierwszego spotkania bohaterów w nieskazitelnym biurze Christiana Greya. I pewnie dlatego nie mogłam się doczekać, aż znajdę czas, aby obejrzeć drugą część. I też pewnie dlatego oglądałam ją dwa razy dłużej, przewijając najważniejsze momenty, zwłaszcza te, gdzie bohaterowie zadają sobie nawzajem ból, który miał ich otworzyć na siebie nawzajem.

Druga część również trzymała mnie w napięciu, zwłaszcza że na scenę weszła Pani Robinson, do której Ana czuła prawdziwą odrazę i która próbowała przekonać ją, że Christian szybko się nią znudzi, bo nie zna jego prawdziwego oblicza. Lub po prostu nie chce go znać. Te momenty, w których Ana musi walczyć z Panią Robinson o Greya, były najciekawszymi momentami, przy których napięcie rosło, a szanse Any na zdobycie całego Christiana malały. Te przepychanki, których świadkiem był rozdarty Grey, świetnie budowały napięcie i pokazywały, jak bardzo Christian jest zagubiony w swoim szarym świecie i jak bardzo potrzebował on kogoś takiego jak Ana, kto mógł pokazać mu jak fałszywy był świat wykreowany dla niego przez Elenę Lincoln, czyli Panią Robinson. Sceny te uświadamiały nam, z jak trudną sprawą musi się zmierzyć Anastasia i nie pozwalały przysnąć ani na moment. Samo zakończenie nie było już tak ciekawe i właściwie w ogóle nie zachęcało do obejrzenia ostatniej części, ale ja myślę, że zmierzę się ze swoimi uprzedzeniami i znajdę jeszcze trochę czasu dla Greya i Any.

Ale to, co chciałam powiedzieć, to że mimo tego, iż druga część również bardzo mi się podobała, to jednak najbardziej dopracowana i znacząca była część pierwsza. Zapewne dlatego, że jest naładowana walką dwóch silnych osobowości i ta walka jest łatwo wyczuwalna. Człowiek od pierwszych minut zaczyna kibicować Anastasji, która od początku musi walczyć przeciwko potrzebie kontroli i dominacji Christiana, przeciwko czemuś, czego jej serce nie mogło znieść, mimo zapewnień Christiana, że rezygnacja z własnej woli uczyni ją wolną i szczęśliwą.

Ta walka, która może zakończyć się utratą Christiana jest kluczowym elementem pierwszej części i powoduje, że na własne oczy widzimy drobne zmiany, które zachodzą w zamkniętym w sobie Greyu i to nas wciąga powoli i nieustannie jak ruchome piaski. I myślę, że to jest kluczem sukcesu „Pięćdziesięciu twarzy Greya”. W „Ciemniejszej stronie Greya” te zmiany są już znaczące i czujemy, że szala wygranej przechyla się na stronę Any i mimo iż Christian boi się, że Ana znowu od niego odejdzie, nie mogąc zaakceptować jego prawdziwego oblicza, my tak naprawdę czujemy, że to się nie stanie, że ci dwoje są sobie pisani. To powoduje, że napięcie nie jest aż tak silne jak w pierwszej części. Ale mimo to zachęcam do jej obejrzenia ze względu na piękno tego filmu i oczywiście ze względu na demoniczną Panią Robinson, zagraną w świetny sposób przez Kim Basinger. Ja na pewno obejrzę tę część jeszcze raz, jak tylko trochę ochłonę. Na razie potrzebuję dużej dawki snu, bo przez Greya nie spałam do 1 w nocy. Ale jak się ma Greya pod ręką, sen jest ostatnią rzeczą, która przychodzi do głowy ;)

The Fifth Element/ Luc Besson

As I can’t stand TV programmes because of their stupidity and shallow plots, I strongly advise you stop wasting your time watching them and turn to films instead. They have more to give than TV shows.

As a great example I’ll tell you about one of the best sci-fi films that has ever been made. It was directed by Luc Besson known for “Taxi” and “Lèon”. “The Fifth Element” was released in 1997 and became an instant success. This came as no surprise because with such a tremendously good storyline and many top film stars it couldn’t have been different.

The Selection of actors was a brilliant choice as it gave us many outstanding characters. We really enjoy ourselves whilst watching that fascinating storyline of Luc Besson.

I’m talking about Bruce Willis, the main star, who had been cast in many various films before but for the first time, in this role, he showed his excellent acting skills. Then we have Mila Jovovich, stunning and beautiful as always, who was amazing in the role of Leeloo, delicate and strong super being designed to save the world. Next, Chris Turcker, playing an outrageous and extremely funny Ruby Rhod. Finally, marvellous Gary Oldman, with his evil role- Mr Zorg. His excellent acting skills levelled up his character in my eyes. He made us hate him and love him at the same time. Gary Oldman played his role with such passion we can’t think of anyone else who could replace him. He simply forces us to give credit to his presence at the film because we feel the story wouldn’t be the same without him.

It is obvious that director did magnificent job as even background actors were extraordinarily good. I’m thinking of Ian Holm as incompetent Vito Cornelius and Brion James playing quirky and full of radical ideas General Munroe. We can see from the very beginning how important for the plot these characters are.

But it wasn’t only the actors that were significant for the success of  “The Fifth Element”. I must mention tremendous soundtrack here as well as masterful ending and fantastic special effects or funny love scenes. Even ingeniously designed costumes proved of the wide imagination of the director. And as the icing on the cake, we have enormously bright dialogue and fascinating scenes, some of which went down in history. For example, when Mila Jovovich, avoiding to be arrested by police, jumped down from a very high building into space traffic. Love it!

If you haven’t seen “The Fifth Element” yet, I strongly recommend that you should make up for the lost time immediately, as this film is a real classic! Even thought it was made in the 90’s, you will find it as good as many great films produced now or even better. It is a huge progress in history of cinema and a big stride in sci-fi production since “Blade Runner” and “Total Recall”. There is an enormous abyss between them and “The Fifth Element”. Luc Besson took a terrific step into future. Moreover, you can still consider all facts from this film as futuristic. Only a box of matches have remained the same.

Finally, I need to add here that you don’t see many films like this nowadays, where everything is connected so well and there isn’t a single thing about the film that the director should be ashamed of. So you see yourself- you musn’t miss this film. You won’t regret your choice, I assure you!

Great music, inteligent jokes, fantastic costumes and the best crew- that must be a hit!

"Avatar" Jamesa Camerona

     
     Wszystko ma jakieś początki. Ten post swój początek ma w książce. I bynajmniej nie chodzi mi o to, że dowiedziałam się, iż „Avatar” nakręcono na podstawie książki. Post ten, mimo że nie związany bezpośrednio z książkami, znalazł miejsce na moim blogu, bo zawdzięcza swoje życie książce. Książce, którą czytam. I w filmie, który narodził się na podstawie tej książki. Mam tu na myśli „Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa”. Dziwi pewnie, jak mogą te dwie różne historie być połączone. Otóż podstawą tego niecodziennego zjawiska jest efekt domino.
      A wyglądało to tak. Odwiedziłam koleżankę, zobaczyłam na półce „Opowieści z Narnii” i żądna wrażeń z dzieciństwa, gdy podczas czytania książki zapominałam o bożym świecie, przygarnęłam ją do siebie na pewien czas. Wróciłam do domu, zaczęłam czytać i dziwić się. Jak to możliwe, żeby upływający czas aż tak zmienił moje wspomnienia? Jak tylko zobaczyłam na półce u koleżanki „Opowieści”, obrazy z przeszłości stanęły mi przed oczami. Obrazy, które stworzyła moja imaginacja, gdy byłam dzieckiem. Obrazy o tym, jak Łucja znalazła się w zaczarowanej szafie, jak spotkała fauna i jak tajemniczy był świat po drugiej stronie. Jak bardzo pochłaniał. Jak straszna i zimna wydawała się Biała Czarownica, która zaklęła serce Edmunda przeciwko swojemu rodzeństwu. Jakie magiczne przygody przeżywały dzieci, kiedy wszystkie przeszły przez starą szafę. Wszystko wtedy wydawało się takie nierealne, magiczne, wciągające. Moje myśli opanowała aura, klimat Narnii. Byłam strasznie podniecona tym, że będę mogła znowu tam wrócić. Potem zaczęłam czytać i nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak. Przecież to nie był ten sam świat z moich wspomnień. Coś się zmieniło. Nie mogłam najpierw tej myśli złapać. Potem, z czasem jak przybywało rozdziałów, które poznałam na nowo, zrozumiałam o co chodzi. Przestałam być dzieckiem i to zmieniło moje spojrzenie na tę książkę.  Fabuła była ciekawa, dziwnych stworzeń w Narnii całe mnóstwo, dialogi dobrze napisane, ale klimat tajemniczości gdzieś zniknął. Odarta z niego, baśń straciła swoją siłę oddziaływania na mnie. Byłam zdruzgotana.

     Potem przypomniałam sobie, że nakręcono film. I że swego czasu poszłam do kina, aby efektami specjalnymi i dźwiękiem dolby sorround przywrócić magii moc oddziaływania na moje serce i wyobraźnię. Udało się. Odzyskałam na tamtą chwilę  coś najcenniejszego: otwarty umysł dziecka, dzięki któremu wszystko jest możliwe a magia to codzienność. A to wszystko dzięki bardzo dobrze nakręconej historii przeniesionej na duży ekran. Gdy zabrałam się wczoraj za drugi tom, zatytułowany „Książe Kaspian”, z jeszcze większą siłą poczułam różnicę między wspomnieniami, obecnym odbiorem książki i filmem. Pomyślałam, że po raz pierwszy mogę z całym przekonaniem powiedzieć, że film był dużo lepszy niż książka, bez której film nigdy by nie zaistniał. Trochę się zszokowałam własnymi myślami. Bo jak to możliwe, żeby jednak film był lepszy? Przecież czytałam książkę jako dziecko, pamiętam co czułam! Jak to jest możliwe, że teraz nie czuję tej magii? Że tylko wtedy, gdy przypomnę sobie film, to czuje się jak tamta mała dziewczynka, która czytała książkę z rozdziawionymi ustami i szeroko otwartymi oczami. I nagle…

     Do mózgu wdarła się natarczywa myśl. „Pamiętasz Avatar?”- mówił do mnie mózg, który wydobył z mroków pamięci dawne wspomnienie z sali kinowej. „Pamiętasz co wtedy czułaś? Pamiętasz tę magię? Wiem jak możesz ją przywrócić!..”. I nagle myśli rzuciły się na mnie jak wygłodniałe wilki na swoją ofiarę. Przypomniało mi się, że w „Avatarze” było znacznie więcej dziwnych stworów niż w całej Narnii i przyległych do niej królestwach razem wziętych. Że świat przedstawiony przez Jamesa Camerona był znacznie bardziej kolorowy, chwytał myśli i wciskał się siłą do serca. Nie mogłam pozbyć się myśli o Jake’u i Neytiri, o ich uczuciu i tego, jak dostrzegli w sobie miłość. Zaatakowała mnie pamięć o wspaniałych widokach, o latających górach Hallelujah, przeszywającej muzyce i ilości obrazów, które przewijały się przez film. Już dłużej nie mogłam czekać. Musiałam znowu zatopić się w ten cudowny świat. Rozgorączkowana odłożyłam „Opowieści z Narnii”, włączyłam szybko komputer, odszukałam film na dysku, modląc się, żeby nikt go nie usunął, przygotowałam świecę, przyklepałam poduszki, przyniosłam czekoladę, włączyłam kino domowe i ustawiłam film. Chwila przerwy, jaka wtedy nastąpiła była pełna wzniosłości. Oto za chwilę miałam zanurzyć się w magię. Niecierpliwość opanowała mnie jeszcze bardziej, ale chciałam przedłużyć moment ekscytacji, tak jak się to robi wtedy, gdy siedzi się przy stole wigilijnym po kolacji, śpiewa kolędy i czeka na prezenty od Gwiazdora. Mimo, że wszyscy wiedzą, że tym Gwiazdorem jest przebrany wujek, to jednak moment oczekiwania na coś wspaniałego jest dla mnie czymś najmilszym w życiu. Wiem, że za moment wydarzy się coś cudownego, i specjalnie odwlekam tę chwilę, bo największe emocje szarpią moją duszę właśnie w tym szczególnym momencie oczekiwania na wspaniałości życia. Dlatego zawsze po kolacji śpiewałam kolędy z radością, dołączając kolejne zwrotki, nawet wtedy kiedy dorośli nie chcieli już śpiewać, bo nie ma nic wspanialszego w życiu jak oczekiwanie... Kiedy wreszcie nie mogłam dłużej czekać z oglądaniem filmu, nacisnęłam play i zatopiłam się w muzyce.

     Czy macie taki film, który, nieważne ile razy go oglądacie, zawsze targają Wami takie same emocje? Gdy zawsze, kiedy zakwitnie w Was myśl, aby znowu obejrzeć ten szczególny dla Was film, zaczyna opanowywać Was gorączka i niecierpliwość i nie możecie się skupić na niczym innym? Nawet kiedy znacie film niemal na pamięć, wciąż płaczecie w tych samych momentach, wciska Was w fotel przy tych samych scenach, chwyta Was coś za gardło w najpiękniejszych muzycznych momentach? Ja tak właśnie się czuję, oglądając „Avatara”. Oglądałam go w 2009 roku, kiedy wszedł do kin, niemal poszłam na ten film dwukrotnie do kina ale powstrzymał mnie brak funduszy. Potem po kilku miesiącach obejrzałam go z narzeczonym w domu, na kinie domowym. Następnie zgrałam go sobie na płytę i obejrzałam kiedyś w domu, gdy nikogo nie było i mogłam włączyć dźwięk tak głośno jak chciałam. Wczoraj kolejny raz nie potrafiłam odpędzić nachalnej myśli  o „Avatarze” i obejrzałam go po raz kolejny. A gdy zabrzmiały pierwsze nuty muzyki, odpłynęłam, a świat dookoła mnie przestał istnieć (za wyjątkiem czekolady i ciasteczekJ).

     Od pierwszej sceny wiedziałam, że pokocham ten film miłością szczerą i wierną. Od zawsze miałam słabość do wszystkiego co związane jest z science-fiction. Kiedy dołączyć do tego przeszywającą myśli muzykę, wspaniałe krajobrazy i dziwy wszelkiego rodzaju oraz kapkę miłości, to nie potrafię się oprzeć takiej historii. Kiedy więc po raz pierwszy usłyszałam o „Avatarze”, wiedziałam że muszę zasiąść w kinowej sali za wszelką cenę. I nie zawiodłam się. Ponad 2 i pół godziny akcji a ja siedziałam jak zaczarowana. Pamiętacie jeszcze jak to się zaczynało? Jeśli nie to przypomnę. Wszystko zaczęło się od muzyki. Pierwsza nuta przeszyła mój mózg jak strzała, potem powędrowała prosto do serca i tam już została. Do tego doszedł obraz i historia opowiedziana przez Jake’a Sullyego i wszystko to wypełniło moje serce po brzegi. Gdybym wiedziała, że to fizycznie niemożliwe, to mogłabym się zarzekać, że w ogóle nie mrugałam podczas projekcji filmu, żeby nie uronić ani jednego obrazu. Gdy po raz pierwszy zobaczyłam Pandorę, wstrzymałam oddech. A kiedy Jake obudził się w ciele Avatara i pierwszy raz zobaczył Neytiri, byłam już zakochana w tym filmie po uszy. No i w Jake’u, jakżeby inaczej. Która z nas nie zakochałaby się w mężczyźnie tak odważnym, tak dumnym i przywódczym jak Jake? Bardzo szybko też zakochałam się w przyrodzie Pandory, w jej niesamowitych roślinach, zwierzętach, wspaniałych Ikranach. To wszystko przewija mi się teraz przed oczami gdy piszę post. Wszystkie postacie zagrane idealnie, pomieszanie dwóch światów, efekty specjalne, James Horner ze swoją wspaniałą muzyką, scena bombardowania drzewa domu, głęboki związek ludzi Na’vi z naturą, z Eywa, scena rozpaczy Neytiri, gdy drzewo-dom runęło…. To wszystko było tak realistyczne, tak żywe, że miałam wrażenie iż żyję w tym cudownym świecie. A scena ostatecznej bitwy była najbardziej pochłaniającą bitwą jaką widziałam w filmie. Kiedy zaś Neytiri krzyknęła do Jake'a, że Eywa go wysłuchała i posłała mu na pomoc wszystkie zwierzęta zamieszkujące Pandorę, nie mogłam powstrzymać łez radości. Przeżyłam bardzo ten film i przeżywam go za każdym razem, gdy go oglądam. Wciąż odczuwam tę samą ekscytację zanim go włączę i za każdym razem daję się wciągnąć w ten inny świat już w pierwszej nucie wypełniającej pokój, gdy tylko włączę film. To jest własnie magia muzyki Jamesa Hornera- kiedy już raz ją usłyszymy, nie będziemy potrafili jej już zapomnieć.

     Odkąd pamiętam miałam dużą wyobraźnię, przyjmowałam z wdzięcznością i naiwnością dziecka wszystko, co było inne od otaczającego nas szarego świata, poszukiwałam gdzie mogłam magii i niezwykłości. I to wszystko znalazłam  w „Avatarze”. Niezwykłe stworzenia, niezwykła miłość, odwaga, męstwo, wspaniała muzyka i krajobrazy, tak różniące się od naszych. I mimo iż wiem, że wszystko to jest wymyślone, to podziwiam tych, którzy potrafią wymyśleć coś tak pięknego i niezwykłego. Zawsze podziwiałam ludzi mających większą wyobraźnię ode mnie i potrafiących się nią dzielić z innymi. Jednak mam też obawy co do „Avatara”. Nie boję się jednak, że moja miłość do tego filmu kiedyś ostygnie i umrze. Boję się o coś zupełnie innego. O kontynuację. Co będzie dalej? Czy warto kręcić następne części? Czy były one od razu zaplanowane, czy w umyśle twórców powstała taka myśl dopiero, gdy film osiągnął gigantyczny sukces? Czytałam o tym, że pomysł powstał w głowie Camerona już w 1995 roku, ale w tamtych czasach nie było możliwości technicznych, aby zrobić taki film i z takim rozmachem. Skoro więc praca nad nim trwała mnóstwo czasu, tyle przygotowań przeprowadzono, aby stworzyć dzieło z tak wielkim rozmachem i bardzo udane, to jak mam przyjąć fakt, że kolejne części będą nakręcone w tak niewielkim przedziale czasowym w stosunku do pierwszej części? Obawiam się, że następne dzieła mogą być dużo gorszej jakości. Jestem w stanie uwierzyć, że wszystko będzie dobrze tylko wtedy, gdy ktoś mi powie, że wszystkie trzy części wywodzą się z historii zaplanowanej wiele lat temu i nie są efektem zwykłej żądzy pieniądza. Bo jak wytłumaczyć fakt, że pierwszy „Avatar” powstał 14 lat od momentu jak pomysł narodził się w głowie Camerona, a następne części dzieli tylko 5 i 6 lat. Jeśli jednak spojrzeć na to, że specjalnie na potrzeby filmu został stworzony sztuczny język, że powstała książka o florze i faunie Pandory, to jest nadzieja, że jednak reżyser dobrze wie co robi, pracując nad kolejnymi częściami i że mają one wszystkie jedną matkę, mianowicie pomysł narodzony w 1995 roku.
 

     Jednak nawet przy najbardziej optymistycznych myślach wciąż obawiam się, że kolejne części nie będą już tak dobre, tak głęboko zapadające w pamięć i że będą tylko marną próbą odgrzania starej historii. Bo co jeszcze może się dziać? Czy Cameron wymyśli coś na tyle niezwykłego i nowego, żeby ponownie zaczarować widzów? To co pokazał w 2009 roku było absolutną nowością, sam bardzo wysoko postawił sobie poprzeczkę, którą bardzo trudno będzie mu podwyższyć i przeskoczyć, nie doznając przy tym żadnych urazów. Obawa miesza się z ciekawością. Boję się o losy Pandory w mojej głowie, boję się że zostanie tak źle odebrana jak kolejne części "Shreka". Boję się, że kolejnymi, mniej udanymi częściami zamażę dobre wspomnienia. Ale jednocześnie nie mogę sie doczekać, kiedy znowu będę mogła zanurzyć się w życie na Pandorze. Nutka ciekawości kołacze się po mojej głowie, gdy pomyślę: "Co jeszcze wymyśliłeś Cameronie?". Cóż, pozostaje mi tylko czekać, trzymać kciuki i oglądać w międzyczasie pierwszego „Avatara” z 2009 rokuw celu odświeżenia wspomnień J