Opowieści z Narnii/ C.S.Lewis/ Lew, Czarownica i stara szafa

      Pewnego razu czworo rodzeństwa, Łucję, Edmunda, Zuzannę i Piotra wysłano z Londynu na wieś, aby uchronić je przed wojennym zgiełkiem. Zamieszkały w wielkim starym domu u pewnego Profesora. Dzieci nie były zachwycone tym pomysłem, ale nie mogły nic zrobić, ponieważ były dziećmi i zawsze dorośli decydowali za nich. Następnego dnia zaczął padać deszcz i dzieci, aby zająć czymś czas, zdecydowały się na zwiedzanie ogromnego domu. W pewnym momencie znaleźli się w wielkim, pustym pokoju, gdzie stała tylko wielka, stara szafa. Prócz niej i martwej muchy, nie było tu nic ciekawego. A że dzieci interesują się tylko ciekawymi rzeczami, to szybko opuściły pokój w poszukiwaniu przygód gdzie indziej. Została tylko Łucja, która chciała sprawdzić, czy drzwi szafy dadzą się otworzyć. Okazało się, że ustąpiły pod naporem jej małych paluszków bez większego problemu. Znalazła w niej futra i czym prędzej się w nich zanurzyła, ponieważ bardzo lubiła zapach i dotyk futer. Za pierwszym rzędem futer był kolejny rząd, więc Łucja weszła w głąb szafy, zostawiając drzwi otwarte, ponieważ wiedziała, że to bardzo głupio zamknąć się w obcej szafie. Zagłębiała się coraz bardziej i bardziej i w pewnym momencie zaczęło jej skrzypiec pod nogami. Myśląc że są to kulki naftaliny, schyliła się aby ich dotknąć. Zamiast jednak tego, czego się spodziewała, dotknęła czegoś bardzo dziwnego. A przynajmniej było to dziwne w tych okolicznościach. Okazało się, że to co myliła z naftaliną, było po prostu śniegiem. I gdyby nie znalazła tego w szafie, gwarantuję, że Łucja od razu rozpoznałaby skrzypienie i miekkość śniegu. Pod palcami zaś zaczęła wyczuwać gałęzie drzew, co zdziwiło ją jeszcze bardziej. I nagle, po kilku krokach, znalazła się w niezwykłej, baśniowej krainie, gdzie gazowe lampy świeciły w środku lasu a fauny próbowały zaklinać dzieci czarami, aby oddać je w ręce złej czarownicy.
      Na szczęście Łucji nic się nie stało, wróciła bezpiecznie do swojego świata, odprowadzona przez skruszonego fauna, a kiedy odnalazła swoje rodzeństwo, okazało się, że godziny spędzone w tajemniczej krainie, nie były nawet minutami w jej własnym świecie. Oczywiście nikt Łucji nie uwierzył, gdy opowiedziała swą niezwykłą historię, mimo iż należało się spodziewać, że dzieci mają na tyle wielką wyobraźnię, że nie odrzucają niezwykłości tylko dlatego, że nagle sekretna szafa zmieniła się w najzwyklejszą szafę z futrami i tylną, najnormalniejszą ścianą. Skończyło się to wielką kłótnią i obrazą, podsycaną przez niewybredne żarty Edmunda, którego charakter pozostawiał wiele do życzenia ostatnimi czasy.
      Po kilku dniach napiętych stosunków między rodzeństwem, przyszedł znowu deszczowy dzień i dzieci postanowiły pobawić się w chowanego. Łucja oczywiście kroki swe skierowała do pokoju z szafą, mając nadzieję, że po raz kolejny magia zadziała i znajdzie się w krainie swoich marzeń. Przypadkowo Edmund znalazł się w tym samym miejscu co Łucja i widząc, jak znika w szafie, postanowił zrobić jej kawał i wystraszyć ją na śmierć. Wszedł więc do szafy, nie zauważony przez Łucję i ku swomu zdziwieniu znalazł się w tajemniczej krainie, o której opowiadała mu siostra i którą tak srogo wyśmiał, narażając się tym każdemu z rodzeństwa. Tak spotkał złą Czarownicę, która omamiła go swoimi czarami i kazała sprowadzić do jej zamku całą czwórkę rodzeństwa, ku ich zgubie. Edmund zaś, będąc pod wływem czarów i swego złego charakteru, przystał na propozycje Czarownicy, tym bardziej, że miał obiecane królowanie baśniową krainą i pokazanie tym samym rodzeństwu swojej wyższości.
      Przy drzwiach szafy Edmund spotkał Łucję. Gdy oboje z Łucją wrócili do swojego świata, Edmund udał, że wymyślił sobie swoją obecność w Narnii, aby zrobić dowcip Łucji, doprowadzając do kolejnej kłótni między rodzeństwem. Pewnego razu okoliczności tak się złożyły, że cała czwórka rodzeństwa znalazła się w szafie, chowając się przed Panią Macready, gospodynią domu i wszyscy przenieśli się do niezwykłej krainy, rozpoczynając serię jeszcze bardziej niezwykłych przygód, które na zawsze zmieniły życie dzieci.

     Konfrontowanie wspomnień z dzieciństwa ze spojrzeniem dorosłego człowieka to nie moja działka. Nie czuję się z tym dobrze i nigdy tego nie lubiłam. Kiedy jednak na półce u koleżanki dostrzegłam „Opowieści z Narnii” nie mogłam przestać o nich myśleć. Najpierw co chwilę mój wzrok wędrował do książki. Potem odważyłam się ją dotknąć, nawet przejrzeć, po czym ją odłożyłam z zamiarem nie brania jej więcej do ręki. Książka była potężna, mnie bolały plecy, a przede mną była jeszcze wycieczka do szkoły językowej. Jednak serce i rozum to dwie różne bajki. I zawsze jest tak, że jeden drugiego nie słucha. Zatem po godzinie znowu podeszłam do półki i wzięłam książkę, po czym usiadłam z nią na kolanach i tak sobie rozmawiałam z koleżanką, a między nami leżała książka. I czekała na mój ruch. Ostatkiem sił podeszłam jeszcze raz do półki z przekonaniem, że wybiorę sobie coś, czego jeszcze nie czytałam, zamiast zagłębiać się w znane i lubiane historie. Mój wybór padł na„Harrego Pottera”. Któż o nim nie słyszał? Któż nie chciałby tej rozsławionej książki przeczytać? Przecież miliony dzieciaków za nią szalały, przecież nawet dorośli ją czytają! Dlaczego ja jeszcze jej nie poznałam? Wzięłam więc pierwszy tom i zaczęłam czytać. Zostawiłam moje dwie koleżanki i męża jednej z nich samym sobie i skupiłam się na "Harrym Potterze". Myślałam, byłam wręcz przekonana, że książka mnie wciągnie tak bardzo, że trzeba mnie będzie od niej siłą odrywać. Bo jednak zawsze wydawało mi się, że ciekawą książkę potrafię rozpoznać. Czytałam więc i czytałam, oczekując na znajomy dreszczyk emocji, który zawsze czuję, gdy rozpoczyna się u mnie głód czytania. A dzieje się tak za każdym razem, gdy książka okazuje się interesująca. Gdyby nie działo się to w podświadomości, mogłabym powiedzieć, że słyszę w głowie moment, który mogłabym określić jako kliknięcie, kiedy coś we mnie zaskoczy i wtedy wszystko dookoła przestaje istnieć i jesteśmy tylko ja i książka. Wprawdzie niekulturalne by to było w obecności znajomych tak się wczytać, ale wiedziałam, że jak zbyt długo będę siedzieć w książkach, to mnie siłą od nich oderwą. 

      Jednak przeczytałam kilka pierwszych rozdziałów i nic się nie stało. Nic nie zaskoczyło. A zamiast tego nie mogłam się opędzić od natarczywej myśli, że książka jest zbyt dziecinna dla mnie. A przecież nieraz udowodniłam, że jako osoba dorosła potrafię czytać książki dla dzieci i młodzieży z takim samym jak oni zainteresowaniem i nawet nie czuć tak bardzo, że historia którą czytam jest skierowana do dużo młodszych niż ja czytelników. Przy "Harrym Potterze" jednak stwierdziłam, że jestem już za stara na tę opowieść. A skoro tylko odłożyłam Pottera na półkę, zaraz pobiegłam do "Opowieści z Narnii". Teraz już wiedziałam, że za nic na świecie nie zostawię tej książki takiej osamotnionej na półce. Podjęłam odważną decyzję, by sprawdzić, czy to co zapamiętała moja dziecięca wyobraźnia będzie dokładnie tym samym kilkanaście lat później. Przed oczami stanęły mi wspomnienia jak żywe. W głowie tańczyły mi obrazy widziane oczami wyobraźni, przemieszane ze wspomnieniami z filmu. Dołączyły do tego emocje, które wtedy odczuwałam, a które teraz wdzierały mi się w serce tak, jakbym znowu była tamtym dzieckiem, które niemal na bezdechu pochłaniało opowieści o magicznej krainie Narnii, do której trafia się przez drzwi starej szafy. Wiedziałam, że ponowne spotkanie z tą książką będzie czymś niezwykłym, czymś, na co warto było czekać tyle lat i na co słusznie się odważyłam. Byłam przekonana, że nie jestem jeszcze za dorosła na tą książkę.
Jakże się jednak pomyliłam... Już dawno nie byłam tak zaskoczona jak wtedy, gdy otworzyłam książkę na pierwszej opowieści. Najpierw było bardzo emocjonująco. Od pierwszej strony autor nie zawracał sobie głowy snuciem długich opisów na temat dzieci, które za chwilę miały poznać Narnię. Lewis od razu przeszedł do rzeczy. Króciuteńki opis tego, jak dzieci dostały się do starego domu Profesora trochę mnie zdziwił, bo nie pamiętałam już stylu pisania autora, ale wytłumaczyłam sobie, że to dobrze, bo Narnia czeka i nie warto tracić czasu na rzeczy mało ważne. Mój zapał więc zamiast nieco ostygnąć, urósł do rozmiarów kuli ziemskiej. Przykleiłam więc wzrok z powrotem do zapisanych kartek i wtopiłam się w opowieść. A raczej tak mi się zdawało. Jednak z każdą następną stroną zaczęłam dostrzegać, że coś jest nie tak, że nie tak miało być. Bo zamiast przenieść się do wyczarowanej w umyśle autora krainy, ja wciąż stąpałam trzeźwo po swoim własnym, rzeczywistym świecie. Coraz częściej mój obraz zapamiętany z dzieciństwa mąciły pytania, które same wskakiwały do głowy i krzyczały prosto do ucha: "przecież to nie tak", "to nie może tak być", "jaki śmieszny, dziecinny opis"... Nie mogłam pojąć co się stało. Niby ta sama historia, a jednak inna, jakby odarta z magii, nieco przyblakła... 
     Kiedy już Łucja, najmłodsza z czworga rodzeństwa, przeszła w końcu przez tajemniczą szafę do jeszcze bardziej tajemniczego świata i spotkała fauna Tumnusa pod latarnią na Latarnianym Pustkowiu, mój umysł trochę odżył. Do tej pory, nawet jako osobnik dorosły, który utracił dużą część ze swojej dawnej wybujałej wyobraźni, nadal wielbię tę scenę. Nie wiem czy to dlatego, że jest świetnie opisana, czy też może dlatego, że pierwsze spotkanie z Narnią musi się wydawać czymś niezwykłym. Co ja piszę? Ono jest niezwykłe! Ten moment, w którym najpierw jesteśmy w zwykłym świecie, gdzie trwa wojna i gdzie nikt nie wierzy dzieciom, gdy mówią o czarach i tajemniczych zjawiskach, a potem razem z Łucją wchodzimy do zwykłej na pozór szafy podczas zabawy w chowanego i zamiast dotknąć ściany za wieszakami z futrami, nagle przedostajemy się do zupełnie innego świata niż nasz, gdzie wszystko jest możliwe, a czas płynie sto razy szybciej niż u nas. Do świata gdzie zwierzęta mówią, gdzie las żyje własnym życiem i zapełniony jest istotami, które w naszym świecie nie mają prawa istnieć- to musi być naprawdę coś! W tym wzniosłym momencie wszyscy jesteśmy dziećmi i odczuwamy prawdziwą radość mogąc nareszcie opuścić ten zwykły szary świat i odtąd żyć wśród czarów. Tak właśnie się czułam, gdy przeszłam po raz pierwszy od dawien dawna do krainy zwanej Narnią. Ten drugi rozdział, kiedy Łucja wchodzi do szafy, na zawsze pozostanie w mojej pamięci czymś niezwykłym, czymś, co będę pamiętać całe życie, ilekroć sobie przypomnę, że kiedyś czytałam książkę pt. "Opowieści z Narnii".
   

    Potem jednak, kiedy Łucja wróciła do swojego własnego świata, wróciła również dorosła osoba, jaką jestem. Osoba trzeźwo patrząca na świat, która czasem daje się ponieść fantazji (ale tylko przy dobrej książce czy fascynującym filmie:)). Ta dorosła osoba kazała mi zauważyć naiwność opisów, kazała mi zwrócić uwagę na dziecięcy język, jakiego używa autor, żeby jeszcze bardziej dotrzeć do swoich czytelników. Gdy Łucja opowiada rodzeństwu o tym, co zobaczyła po drugiej stronie szafy, a żadne z nich nie chciało jej uwierzyć i zaczęło oskarżać ją o kłamstwa, o zbytnią dziecinność i wyśmiewać się z niej, wtedy zauważyłam, że jednak jestem już za stara na tę książkę. Męczyły mnie niektóre opisy, jak choćby opisy tego, co dzieci jadły na śniadanie, obiad i kolację, czy tego, że nawet podczas najbardziej zagorzałych bitew czy podczas ucieczki, musiano zjeść przyzwoity posiłek. I tak na przykład pierwsze spotkanie u państwa Bobrów okraszone było dokładnym opisem tego, czym dzieci zostały poczęstowane w bobrowej chatce. A więc były kartofle gotowane na piecu i podane z wielką kostką złocistego masła, którą każdy mógł nabierać do kartofli tyle, ile miał ochotę. Był też świeży pstrąg usmażony w pół godziny po złowieniu przez Pana Bobra i podany w pół minuty po zdjęciu z patelni. Był też chleb i dzban kremowego mleka dla dzieci oraz kufel piwa dla Pana Bobra z beczułki stojącej w kącie. A na deser była wielka strucla z marmoladą, polukrowana z wierzchu i dopiero co wyjęta z pieca. A po strucli była podana herbata świeżo ugotowana na ogniu.
          Było to dla mnie zbyt naiwne i trochę śmieszne. I naprawdę muszę przyznać, że jestem zaskoczona prostotą tych opowieści. A najdziwniejsze jest to, że kiedyś działały one na moją wyobraźnię niesamowicie mocno, a wspomnienia o tym co wówczas przeczytałam gdy byłam dzieciakiem spoczywały we mnie tyle lat i były tak mocno osadzone, że aż rwały się do tej książki, gdy ją zobaczyłam ponownie po tych wszystkich latach. To właśnie tamte wspomnienia wywołały we mnie burzę emocji na widok "Opowieści..." i kazały mi wziąć tę książkę do domu. A teraz emocje gdzieś opadły i pozostała zwykła przyjemność czytania dobrej książki. Kiedyś była to dla mnie książka niezwykła, pokazująca rzeczy, o których mi się nie śniło. Była to książka, której wspomnienie potrafiło przetrwać w mojej głowie tyle lat bez szwanku i wywołać tak wielką chęć przeczytania jej ponownie oraz wywołało przekonanie, że podczas czytania znowu będzie tak wspaniale, magicznie, wyjątkowo.
     Tak się nie stało i bardzo nad tym ubolewam. Wciąż uważam, że jest to interesująca książka, ale myślę, że najwięcej korzyści z jej czytania wyciągną jednak dzieci. Co do młodzieży to nie jestem pewna, bo patrząc na nich mam wrażenie, że stąpają bardziej trzeźwo po ziemi niż niejeden dorosły. A żeby mieć przyjemność w poznawaniu Narnii i jej wielkiego i mocarnego opiekuna Lwa Aslana, trzeba mieć otwarte horyzonty i bujną wyobraźnię. A to są cechy wybitnie dziecięce.

     Czytając opowieści obecnie, nawet Biała Czarownica nie wydawała mi się tak straszna, tak przeniknięta złem i żądzą władzy. Nawet dziwne zjawiska w postaci mówiących zwierząt, faunów, driad, duchów drzew, nie były tak niezwykłe jak kiedyś. Nawet Aslan nie był tak wspaniały jak go zapamiętałam. Wszystko straciło swój dawny blask i lśniło tylko swoim własnym odbiciem. Dwa razy też poczułam rozczarowanie. Jedno z nich spowodowane było moją niechęcią do zmian. Jak już przyzwyczaiłam się do Łucji, Edmunda, Piotra i Zuzanny, nagle dwoje z nich zostało mi zabranych i zastąpionych przez dwoje innych bohaterów. A kiedy już przywykłam do myśli, że nigdy już nie "zobaczę" Piotra i Zuzanny, tak jak oni już nigdy nie mieli zobaczyć Narnii według słów Aslana, raptem okazało się, że przy okazji następnej opowieści również Łucja oraz Edmund dostali bezpowrotny bilet do swojego własnego świata, a dalsze opowieści snute były o zupełnie nowych bohaterach. Nie pamiętałam tego. Moje wspomnienia były na tyle zatarte, że nie zdołałam zapamiętać, że tylko trzy pierwsze opowieści mają wyraźny związek ze sobą, a dalsze łączyła już tylko Narnia i dawne historyczne opowieści o pierwszych królach Narnii, którymi byli Łucja, Zuzanna oraz Piotr i Edmund, a które przekazywane były z pokolenia na pokolenie. Bardzo mnie to poruszyło, ponieważ ja nie cierpię, kiedy bohaterowie, których polubiłam, nagle znikają ze sceny, by już się na niej nie pojawić. Nie lubię zmian bohaterów i zastępowania ich zupełnie innymi. Tak jak nie lubię, gdy w serialu zmienia się aktorów grających tę samą postać. Uważam, że lepiej usunąć postać całkowicie niż zastępować ją nową twarzą i udawać, że jest to wciąż ta sama osoba, którą poznaliśmy na początku serialu. 
     Tak więc, kiedy w drugiej opowieści zatytułowanej "Książę Kaspian", Piotr mówi Łucji, że on i Zuzanna są zbyt dojrzali na to, aby wrócić kiedykolwiek do Narnii, miałam nos zwieszony na kwintę. Ciężko było mi się z tym pogodzić, zwłaszcza, że w następnej opowieści "Podróż Wędrowca do świtu" wprowadzono nagle na scenę kuzyna Łucji i Edmunda, Eustachego, który budził we mnie tylko antypatię. I kiedy już przyzwyczaiłam się, że zostało mi tylko dwoje z czworga rodzeństwa, nagle Aslan rzekł do Łucji: "Moja najmilsza, ty i twój brat już nigdy nie wrócicie do Narnii. Jesteście już za dorośli i musicie teraz zacząć przybliżać się bardziej do waszego świata." Ogarnął mnie wtedy prawdziwy smutek. Wcale nie chciałam, aby moi ulubieni bohaterowie zniknęli na zawsze z opowieści i pojawiali się tylko w starych legendach. Jaka więc była moja rozpacz, gdy każda następna opowieść przynosiła swoich własnych bohaterów, możecie sobie tylko wyobrazić.
      Dopiero na samym końcu, w opowieści pod tytułem: "Ostatnia bitwa", rodzeństwo, które poznałam od pierwszych stron książki, spotkało się ponownie w Narnii razem z innymi bohaterami poprzednich opowieści. I właśnie tu poczułam kolejne rozczarowanie, choć można by to nazwać również smutkiem. Poczułam wielki smutek, ponieważ wyjaśniło się czym tak naprawdę jest Narnia i kim jest Lew Aslan i mimo, że podejrzewałam to od jakiegoś czasu, nie chciałam tej myśli dopuścić do siebie. Chciałam wierzyć, że Narnia to tylko i wyłącznie magiczna kraina, wyjątkowa i wspaniała, gdzie dobro zawsze zwycięża zło, bo tak to już jest z magicznymi krainami. Gdy więc mimo zapewnień Alsana, że Łucja, Edmund, Piotr i Zuzanna już nigdy nie zobaczą Narnii, troje z nich pojawiło się nagle w tej cudownej krainie, zaraz po tym, jak przestała ona istnieć, i wtedy zaczęłam wszystko rozumieć. Jednak to, czego się dowiedziałam, napełniło moje serce smutkiem, a nie radością. Nie zamierzam podawać tutaj żadnych wyjaśnień, ponieważ nie lubię opowiadać zakończenia. Wolę wierzyć, że sami po nie sięgniecie, przeczytawszy mój opis.
      Poczułam smutek również dlatego, ponieważ ostatnia opowieść przyniosła tyle cierpienia mieszkańcom Narnii, że ciężko było mi przeżyć myśl, że w Narnii może mieszkać ktoś tak zły do szpiku kości, aby siać zniszczenie i chaos w tej pięknej, spokojnej krainie. I kiedy Narnia zaczęła powoli kończyć swój żywot, to z jednej strony cieszyłam się, a z drugiej smuciłam. Cieszyłam się, że los Narnii jest przesądzony, bo nie chciałam, aby była ona dalej brukana przez zło. Czułam to samo, co mieszkańcy Narnii, kiedy mówili: "Wolelibyśmy umrzeć tu i teraz niż doczekać takich czasów". Z drugiej jednak strony, pomimo tego, że nie czułam tak wielkiego przywiązania do tej książki jak dawniej, to jednak smutno mi było żegnać się na zawsze z tą krainą. Bądź co bądź było w niej coś niezwykłego, bajecznego i czarownego i nie chciałam, aby się to wszystko skończyło. Na pocieszenie otrzymałam z ust Aslana wyjaśnienie, co się stało, że dzieci znalazły się ponownie w Narnii i choć pocieszenie to przyniosło tylko dodatkowy smutek, to jednak w jakiś sposób pozwoliło mi wytłumaczyć sobie, że prawdziwa Narnia nigdy nie umrze i zawsze będzie na nas czekać. Także na koniec zmieniłam się jednak w to dziecko z przeszłości, które nie chciało żegnać ukochanej książki i dopiero to to było dla mnie prawdziwym pocieszeniem.

       Czas teraz zająć się opisem bohaterów pierwszej opowieści. Kiedy Aslan przybywa do Narnii, by wyzwolić ją spod panowania samozwańczej królowej, czar jej magii pryska, zanim jeszcze rozpoczęła się walka między siłami Aslana a żołnierzami Jadis. Wieloletnia zima ustępuje pola nadchodzącej wraz z Aslanem wiośnie i nagle las przechodzi w kilka godzin to, co zwykle dzieje się od stycznia do maja. Przy okazji mamy piękny opis wiosny, który warto przytoczyć w całości:

„Wkrótce jednak Edmund zauważył, że płatki śniegu biegnące im na spotkanie i oblepiające ubrania, są jakby większe i bardziej mokre. Jednocześnie stwierdził, że nie jest mu już tak strasznie zimno. Pojawiła się mgła. Rzeczywiście z każdą chwilą robiło się coraz cieplej i coraz bardziej mglisto (…). Naokoło rozlegały się dziwne dźwięki, ale hałas, jaki teraz robiły sanie, i krzyki karła, przynaglającego Reny do biegu, nie pozwalały Edmundowi rozpoznać, co to jest. Nagle sanie zgrzytnęły straszliwie po raz ostatni, gwałtownie w coś uderzyły i zatrzymały się. Dalej nie można już było jechać. Zapanowała cisza i teraz chłopiec mógł już się wsłuchać w owe dziwne dźwięki. Dziwny, słodki, szumiący i świergotliwy szmer – dziwny, a przecież nieobcy, kiedyś już go słyszał- gdyby tylko przypomniał sobie gdzie! Ależ tak, to szmer płynącej wody! Wszędzie naokoło, choć jeszcze niewidoczne, płynęły strugi i strumienie (przypominam, że zanim Aslan nadszedł, cała Narnia spowita była śniegiem, a rzeki skute lodem)- świergocące, mruczące, pluskające i bulgoczące, a nawet (w oddali) ryczące. Edmundowi drgnęło coś w sercu (chociaż nie bardzo wiedział dlaczego), kiedy zdał sobie sprawę z tego, że mróz ustąpił. A jeszcze bliżej słychać było wszędzie klip-klip-klip z gałęzi drzew. I nagle, kiedy wpatrywał się w jedno z drzew, wielka śniegowa czapa zsunęła się z gałęzi i z głośnym pacnięciem spadła na ziemię. Po raz pierwszy, odkąd przybył do Narnii, zobaczył ciemną zieleń jodły. (…) Teraz śnieg już naprawdę topniał w oczach, a wszędzie naokoło zaczęły pojawiać się plamy zielonej trawy. Dopóki nie przyjdzie Wam patrzeć na śnieżny świat tak długo jak Edmundowi, dopóty trudno Wam będzie wyobrazić sobie ulgę, jaką mu sprawiły te zielone plamy po niekończącej się bieli. (…) Z każdą minutą plamy zielonej trawy robiły się coraz większe, a śniegu było coraz mniej. Z każdą minutą coraz więcej drzew zrzucało swoje śnieżne kożuchy. Wkrótce, gdzie tylko można było okiem sięgnąć, zamiast białych kształtów widniały ciemnozielone jodły albo czarne gałęzie nagich jeszcze dębów, buków i wiązów. Potem biała dotąd mgła zrobiła się złocista, a w końcu rozwiała się zupełnie. Fale cudownego słonecznego światła zalały poszycie puszczy, a nad głowami, między wierzchołkami drzew, zajaśniało błękitne niebo.

Wkrótce zdarzyło się jeszcze więcej cudownych rzeczy. W pewnym momencie, kiedy doszli do skraju zagajnika srebrnych brzóz, Edmund zobaczył murawę pokrytą wszędzie żółtymi kwiatkami- chelidoniami. Plusk wody stawał się coraz głośniejszy; w końcu musieli się przedostać przez prawdziwy strumień. Rosły nad nim kwitnące przebiśniegi. (…) Nie minęło pięć minut, gdy dostrzegł z tuzin złotych, purpurowych i białych krokusów, rosnących wokół jakiegoś starego drzewa. Potem usłyszał dźwięk jeszcze słodszy od pluskania wody. Tuż przy ścieżce, którą szli, zaćwierkał nagle z gałęzi jakiś ptaszek i natychmiast odpowiedział mu trochę dalej drugi. I wówczas, jakby to był sygnał, rozległo się ze wszystkich stron ćwierkanie i świergotanie, a za chwile cały las rozbrzmiewał śpiewem ptaków, a gdziekolwiek Edmund spojrzał, widział ptaki ulatujące z gałęzi albo szybujące nad głowami, albo ścigające się nawzajem, albo sprzeczające się żartobliwie między sobą, albo układające sobie dzióbkami pióra. (…)

Teraz nie było już ani śladu mgły. Niebo stawało się coraz bardziej błękitne i pojawiły się białe obłoki. Na rozległych polanach wyrastały z traw pierwiosnki. Powiał lekki wiaterek, zdmuchujący krople soku z kołyszących się gałęzi drzew i przynoszący ze sobą jakieś cudowne, orzeźwiające wonie. Drzewa zaczęły odżywać na dobre. Modrzewie pokrywały się zielenią, szczodrzeńce złotem. Wkrótce buki wypuściły delikatne, przezroczyste listki. Kiedy pod nimi szli, światło również pozieleniało. Naokoło bzykały pszczoły, uganiające się za swoimi sprawami.

-To nie jest odwilż – powiedział karzeł, nagle zatrzymując się- To WIOSNA. Co teraz zrobimy? Twoja zima została zniweczona. Mówię ci! To robota Aslana. (…)”

       Gdy wraz z pojawieniem się Aslana w Narnii czary Białej Czarownicy zaczęły słabnąć, i wiosna wywalczyła wreszcie swój powrót, pojawił się też Święty Mikołaj i to w bardzo zaskakującym momencie. Gdy po pierwszej nocy w Narnii, przespanej w bobrowej kryjówce, dzieci i Bobry usłyszały dzwonki przy saniach, myslały, że to Biała Czarownica zaczęła im deptać po piętach. Jednak okazało się, że to sam Święty Mikołaj wrócił do Narnii, aby obdarować dzieci prezentami. I tak każdy dostał swój prezent, który był jednocześnie bronią przeciw Białej Czarownicy. Łucja zatem otrzymała magiczny napój, który leczył z najgorszej rany oraz mały sztylet do obrony własnej, Zuzanna dostała róg, zdolny przywołać pomoc oraz łuk, który nie chybiał i strzały, Piotr dostał miecz i tarczę. Edmund był w tym czasie w niewoli u Jadis i tam dostawał swoje "prezenty" (siarczysty policzek i suchą kromkę chleba) ;). Do tego Święty Mikołaj obdarował Panią Bobrową nową maszyną do szycia, a pana Bobra naprawą i wykończeniem tamy, z której był tak dumny i nową śluzą. Do tego wszystkiego dorzucił pyszne śniadanie. Może dla Was śniadanie w ramach prezentu brzmi niedorzecznie i śmiesznie, jednak dla zziębniętych dzieci gorąca herbata z cukrem i kremową śmietanką brzmiała jak najlepszy prezent.

       Gdy Czarownica została pokonana (nie boję się w tym jednym konkretnym przypadku wspomnieć jak zakończyła się opowieść, ponieważ jest to baśń, a baśni kończą się zawsze dobrze :)), Aslan odszedł niepostrzeżenie i wrócił do swojej krainy.

        A kim właściwie jest Biała Czarownica? Nieco przypomina Królową Śniegu z bajek Hansa Christiana Andersena, a przekabacenie Edmunda przywodzi na myśl historię Kaja i jego porwanie przez Królową Śniegu. Jednak historia z Narnii jest zupełnie inna. Pochodzenie Czarownicy wyjaśniłam pokrótce przy okazji spotkania z rodziną Bobrów. Jednak to, w jaki sposób znalazła się w Narnii i zawładnęła nią na wiele lat, by rządzić nią swoja okrutną ręką, autor odkrył przed nami przy okazji opowieści „Siostrzeniec Czarodzieja”. Wraz z nowymi bohaterami, Digorym i Julią Pole, pierwszymi ludźmi w Narnii, udajemy się w dwa miejsca- do prawdziwego, umarłego królestwa Białej Czarownicy Jadis oraz do rodzącej się dopiero Narnii. Za pomocą magicznych pierścieni, stworzonych przez pustego, a jednocześnie złego wuja Andrzeja, chłopiec i dziewczynka przeskakiwali z jednego świata do drugiego i wreszcie napotkali bardzo stary świat pięknej i okrutnej Jadis, gdzie słońce płonęło dziwnym, umierającym, czerwonym światłem. Tam, w umarłym mieście Charn, zniszczonym przez pozbawioną uczuć i żądną władzy czarownicę i królową, udało im się złamać zaklęcie samej Jadis i zbudzić ją ze snu, w który sama się zaklęła po zniszczeniu Charn. Szybko jednak spostrzegli swój błąd, bo już po pierwszych słowach, a potem po jej opowieści na temat tego, jak to się stało, że Charn jest wymarłe, zrozumieli, iż zbudzili zło w najczystszej postaci. Zauważyli, że jedyne na czym Jadis zależało, była władza. Pretendowała ona do najsilniejszej królowej świata i aby osiągnąć swój cel, była gotowa nie tylko przelać krew swoich wojowników bez zbędnych uczuć żalu czy współczucia, ale i zniszczyć swój świat, byle tylko nie oddać władzy swojej siostrze. Okrucieństwo jej biło ze słów:

„Ja byłam królową. Oni byli MOIMI ludźmi. PO CÓŻ innego w ogóle istnieli, jeśli nie po to, by spełniać moją wolę.”

       Obie siostry były czarownicami i obie chciały sprawować władzę. Jednak Jadis była silniejsza, poza tym poznała magiczne zaklęcie, zwane Żałosnym Słowem, zdolnym zniszczyć cały świat, za wyjątkiem osoby, która je wypowiedziała. Nie mogąc zaś wygrać inaczej, Jadis wolała zniszczyć swój świat, niż choćby podzielić się władzą, nawet z kimś ze swojej rodziny. Jadis była pewna, że zaklęcie zniszczyło cały świat, bo nie wiedziała, że poza jej starym światem istnieją jeszcze inne, dużo młodsze. Nawet nazwała się ostatnią królową świata. Gdy zaś od Digorego i Julii dowiedziała się, że istnieją inne, młodsze światy, zapragnęła dostać się do nich, by przejąć władzę. Tak oto dostała się na chwilę do świata ludzi, by tam siać grozę, a potem została ściągnięta do dziwnego świata, w którym nie było nic prócz ciemności. I tak oto, w tej opowieści, mamy okazję przyglądać się stworzeniu Narnii, które to zaczęło się od śpiewu. Wraz z tym śpiewem zaczął pojawiać się świat, złożony z nieba, gwiazd, słońca, roślin, zwierząt. Gdy tworzenie Narnii dobiegło końca i pojawił się Aslan, którego śpiew był kreatorem tego pięknego świata, Czarownica uciekła, a Aslan wyrzekł słowa:

„Ten świat nie ma jeszcze pięciu godzin, a już wkroczyło weń zło”.

       Później w obronie Narnii posadzono magiczne drzewo, które miało trzymać Czarownicę z daleka, póki rosło. Niestety Jadis zjadła owoc z zaczarowanego drzewa, dało jej to moc, wieczne piękno i nieśmiertelność. Tak więc dopóki drzewo rosło, Narnia była bezpieczna, jednak miał nastać taki czas, kiedy Czarownica miała zagrozić bezpieczeństwu Narnii i właśnie wtedy, podczas panowania złej Czarownicy, wkraczamy razem z Łucją po raz pierwszy do magicznego kraju mówiących zwierząt i czujących drzew.

      A kim był Aslan? Na to już każdy musi sobie sam odpowiedzieć, zależy to bowiem od interpretacji opowieści. Dla mnie był Bogiem w ciele lwa. Tak właśnie rozumiem jego własne słowa, pojawiające się w różnych opowieściach. W historiach zaś przedstawiano go jako króla Puszczy, syna Wielkiego Władcy zza Morza. Aslan opiekował się wieloma krajami i mieszkał w swoim odległym kraju, gotów przyjść z pomocą zawsze wtedy, gdy był potrzebny. W opowieści „Podróż Wędrowca do świtu” mamy nawet okazję uchylić rąbka tajemnicy otaczającego Krainę Aslana. Znaleźliśmy ją za Ostatnim Morzem, za Końcem Świata, na Ostatnim Wschodzie i mogliśmy przez promienie rażącego słońca dostrzec zarysy tej pięknej Krainy:

„(…) A tam – na zachodzie, poza słońcem – ujrzeli pasmo gór. Były tak wysokie, że albo nigdy nie zobaczyli ich szczytów, albo o tym zapomnieli. Żadne z nich nie zapamiętało, czy po tamtej stronie widać było niebo. A góry musiały być naprawdę poza światem. Jakiekolwiek inne góry, nawet gdyby miały tylko jedną piątą ich wysokości, pokrywałby lód i śniegi. Te jednak były zielone i ciepłe, pokryte lasami i poznaczone wodospadami tak wysoko, jak tylko można było sięgnąć wzrokiem. I nagle ze wschodu uderzył powiew wiatru (…). Trwało to zaledwie sekundę, ale tego, co ów podmuch wiatru przyniósł ze sobą, żadne z trojga dzieci już nigdy nie zapomniało. Przyniósł zapach i dźwięk – dźwięk muzyki. Edmund i Eustachy nigdy później nie chcieli o tym mówić. Łucja potrafiła tylko powiedzieć: „To było takie, jakby miało mi za chwilę pęknąć serce!”. Zapytałem ją wtedy: „To było takie smutne?” „Smutne? O nie”- odpowiedziała Łucja. Nikt w łodzi nie miał wątpliwości, że tam, poza Końcem Świata, widzieli wówczas Krainę Aslana”.

       Jednak gdy wejdzie się w Ostateczny Wschód, to już na zawsze zostaje się w Krainie Aslana, co jeszcze bardziej przekonuje mnie, iż Aslan jest Bogiem. Wydaje się też, że gdy w następnej opowieści Eustachy wraca do Narnii razem z Julią Pole, rozpoczynają oni swoja wędrówkę właśnie z Krainy Aslana. Tak przynajmniej kojarzą się wysokie, pokryte trawą równiny, poza którymi zieje przepaść bez widocznego dna.

       Dla każdego droga do Krainy Aslana wiedzie inną drogą. Rzekł Aslan do Edmunda, Łucji i Eustachego:

„Dla was drzwi do Krainy Alsana są we waszym własnym świecie. (…) Do mojego kraju można się dostać z każdego świata”.

       A Gdy Łucja zapytała, czy w świecie ludzi Aslan też istnieje, odrzekł:

„Jestem. Ale tam noszę inne imię. Musicie mnie rozpoznać pod tym imieniem. Właśnie dlatego zaprowadzono was do Narnii. Przez to, że poznaliście mnie trochę tutaj, będziecie mogli poznać mnie lepiej tam”.

        Ostatnia zaś opowieść wyjaśnia zagadkę prawdziwej Narnii, co jak już wspomniałam, przyniosło mojemu sercu niezmierny smutek.

  

     Co do samej książki, jej autor C.S Lewis napisał najpierw jedną powieść, którą zatytułował "Lew, Czarownica i stara szafa". Napisał ją w 1949 roku dla swojej chrześniaczki z piękną dedykacją, której znaczenie doskonale rozumiem i które dociera do mnie z całą swoją siłą:

Do Lucy Barfield

Moja droga Lucy,

Napisałem tę opowieść dla ciebie, ale kiedy zaczynałem ją pisać, nie zdawałem sobie sprawy, że dziewczynki rosną szybciej niż książki. W rezultacie jesteś już za stara na bajki, a kiedy tę książkę wydrukują i oprawią, będziesz jeszcze starsza. Pewnego dnia będziesz jednak dostatecznie stara, aby znowu do bajek wrócić. Możesz wtedy zdjąć tę książkę z jakiejś wysokiej półki, odkurzyć i powiedzieć mi co o niej myślisz. Prawdopodobnie będę wtedy tak głuchy, że nie będę nic słyszał, i tak stary, że nie będę niczego rozumiał, ale na pewno będę wciąż twoim kochającym cię ojcem chrzestnym.

     C.S. Lewis stworzył potem jeszcze sześć kolejnych tomów swojej historii, które znane są obecnie jako cykl "Opowieści z Narnii". A oto tytuły tomów we właściwej kolejności:

Lew, Czarownica i stara szafa

Książę Kaspian

Podróż "Wędrowca do świtu"

Srebrne krzesło

Koń i jego chłopiec

Siostrzeniec Czarodzieja

                                                 Ostatnia bitwa

     Na koniec dodam, że najlepiej czytało mi się dzieło C. S. Lewisa w weekend, w nocy, kiedy nic mnie nie rozpraszało i kiedy mogłam czytać do 4 nad ranem. Kiedy wszyscy śpią a w domu jest cicho i spokojnie, najłatwiej w sobie rozbudzić magię. W ciemnościach nocy, rozpraszanej ciepłym światłem lampy, znowu poczułam miłość do Narnii, dość bliską temu uczuciu, które mnie ogarniało, gdy po raz pierwszy poznawałam tę krainę magii.

     Nie byłabym sobą, gdybym nie odniosła się również do ekranizacji. Widzieliśmy w kinie ekranizacje trzech pierwszych tomów powieści Lewisa w produkcji Walta Disneya. Na rok 2015 planowana jest ekranizacja "Srebrnego krzesła". Ja skupię się na opisie pierwszej części filmu pod tytułem: "Lew, Czarownica i stara szafa", ponieważ jest mi najbliższa z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że odświeżyłam sobie ów film wczoraj, nie tylko na potrzeby posta, ale i dlatego, że naszła mnie ogromna ochota obejrzeć Narnię widzianą okiem reżysera Andrew Adamsona. Drugim powodem była chęć odzyskania wspomnień z dzieciństwa. Po prostu chciałam być znowu tym dzieckiem, które w Narnii odnalazło to, czego od zawsze potrzebowało: odrobiny magii w życiu. Pamiętałam, że film zrobił na mnie duże wrażenie i wiedziałam, że może dokonać tego, czego nie udało się książce- przenieść mnie w czasie. Pamiętacie jeszcze jak za dzieciaka chłonęliście filmy fantastyczne? Z jaką ufnością podchodziliście do opowiadanych Wam historii? Jak cieszyliście się, kiedy mogliście przebywać w świecie, w którym czary są na porządku dziennym? Pamiętacie jeszcze, jak zapominaliście o bożym świecie, bo wciągnęła Was jakaś ciekawa historia? Czy też tak mieliście, że wierzyliście w to, co Wam opowiadał film lub książka? Ja to wszystko pamiętałam jak przez mgłę a bardzo chciałam wrócić do tamtych czasów. Chciałam wierzyć, że miejsca takie jak Narnia istnieją i mógł mi w tym pomóc tylko dobrze zrobiony film.

    Nie wiem jak reżyser to zrobił, ale udało mu się. Stworzył cudowną Narnię, pełną piękna i magii. Nie wiem czy to za sprawą kostiumów, muzyki czy dobrze wybranych aktorów mających zagrać rodzeństwo Pevensie, fakty są takie, że odwalił kawał dobrej roboty. Rzadko mam ochotę użyć takich mocnych słów na blogu, ale tu nie mogłam się powstrzymać. Już od pierwszych momentów filmu, kiedy rodzeństwo weszło do domu Profesora, dało się wyczuć, że będzie tu można przeżyć jakąś wielką przygodę. Od razu czułam dreszczyk emocji i zaczęłam się wczuwać w akcję. Georgie Henley, która odegrała rolę Łucji, zrobiła to z ogromnym wyczuciem, tak że zapominałam całkowicie o tym, że jest to tylko gra aktorska. Potrafiła całą swoja osobą ukazać ciekawość świata i ekscytację dziecka, które po raz pierwszy zetknęło się z czarami. A kiedy weszła do Narnii przez drzwi starej szafy, w ogóle się nie przelękła, tylko okazała radość, jaką może odczuwać tylko dziecko, gdy spotkało je coś niewyobrażalnie dziwnego i niewiarygodnego. Co więcej od razu uwierzyła w to co zobaczyła i nawet przez chwilę nie starała się tego negować, tak jak robiła to Zuzanna, gdy spotykało ją coś, co przeczyło logice. Oglądając Łucję czułam się jakbym to ja spotkała fauna Tumnusa, jakby to mnie zdarzyły się te wszystkie niemożliwości, a w moim sercu pęczniała miłość do tego filmu i do Narnii. Właśnie tego oczekiwałam od ekranizacji. Reżyser sprawił, że uwierzyłam we wszystko, co mi pokazał. I powiem Wam, że czułam się z tym szczęśliwa. Zupełnie jakby Narnia z wyobraźni ożyła i zaczęła mnie otaczać ze wszystkich stron. Myślę, że mogłam czuć taką samą radość, jaką czuła Łucja, kiedy zamiast oprzeć się o tylną ścianę szafy, jej stopy dotknęły śniegu. Piękna muzyka, która towarzyszyła temu zdarzeniu spowodowała, że czułam wzniosłość tej chwili, targały mną takie emocje jakbym sama przeżywała to, co Łucja. A kiedy dziewczynka natrafiła w środku lasu na latarnię i muzyka raptownie się urwała, poczułam, że za chwilę zdarzy się coś jeszcze bardziej niezwykłego. Bardzo doceniam takie momenty i filmy, które potrafią sprawić, że przeżywam je całą sobą. Tak dobrze zrobione filmy zawsze wysoko u mnie punktowały. 

     Co do różnic między filmem a książką zauważyłam tylko jedną, widoczną gołym okiem, a poza nią film tylko nieznacznie różnił się od powieści. Jeśli chodzi o te drobne różnice to mam tu na myśli mało ważne sceny zagrane nieco inaczej. Mam tu na myśli na przykład lisa. W książce nie znalazła się dla niego żadna ważna rola, on tylko ucztował razem z wiewiórkami przy jedzeniu, podarowanym im przez Świętego Mikołaja, który powrócił w te strony po latach wygnania przez Jadis, Białą Czarownicę. Szybko też stał się kamienną figurą razem ze swoimi rudowłosymi towarzyszami. W filmie natomiast dzielny lis stanął przed Białą Czarownicą, próbując zmylić pościg za Bobrami i dziećmi, omal nie przypłacając swojej odwagi życiem. Kolejną drobną róznicą był moment, kiedy rodzeństwo schowało się całą czwórką w szafie, w książce uciekało przed wycieczką, którą oprowadzała Pani Macready, w filmie natomiast podczas gry w palanta Edmund stłukł szybę i zepsuł zbroję rycerską, po czym wszyscy zaczęli uciekać przed Panią Macready, która usłyszawszy rwetes, chciała zobaczyć, co było jego powodem. W książce to Zuzanna zaproponowała, aby schronić się w garderobie przed wycieczką, a Piotr otworzył drzwi szafy, natomiast w filmie to Edmundowi zależało na tym, aby jak najszybciej przyprowadzić brata i siostry do Białej Czarownicy. A gdy wszyscy znaleźli się u rodziny bobrów i nagle spostrzeżono, że Edmund zniknął podsłuchawszy wcześniej o Aslanie i jego armii, w filmie dzieci i bóbr pobiegli śladami Edmunda aż pod pałac Białej Czarownicy i dopiero widząc jak Edmund wchodzi do środka postanawiają spotkać się z Aslanem, w książce natomiast zaraz jak tylko Bóbr powiedział, że Edmund zdradził i jest po stronie Czarownicy, postanowiono uciekać przed jej zastępami prosto na spotkanie z Aslanem. A gdy rodzeństwo wróciło przez starą szafę do swojego świata, w filmie od razu natknęli się na Profesora, który akurat wszedł do pustego pokoju, gdzie stała szafa, natomiast w książce nikt nie widział ich powrotu, to oni sami poszli do Profesora, aby mu wytłumaczyć, dlaczego w szafie brakuje czterech futer. Gdy zaś na końcu opowieści w filmie następnej nocy Łucja próbowała przedostać się z powrotem do Narnii przez drzwi szafy i napotkała siedzącego w pokoju Profesora, który wytłumaczył jej, że drzwi do Narnii zamknęły się na zawsze, tak w książce Profesor od razu po powrocie rodzeństwa z Narnii wytłumaczył im, że na następną wycieczkę do Narnii dostaną się już inną drogą:

    "...nie sądzę, aby mogło coś dobrego wyniknąć z próby powrotu do Narnii przez drzwi szafy w celu przyniesienia tych płaszczy. Nie dostaniecie się już do Narnii TĄ drogą (...) No więc, tak, oczywiście, kiedyś jeszcze do Narnii powrócicie. Kto raz został królem Narnii, na zawsze nim pozostanie. Ale nie próbujcie nigdy używać tej samej drogi. Powiem więcej: nie PRÓBUJCIE w ogóle tam się dostać. To się stanie samo, właśnie wtedy, kiedy nie będziecie się o to usilnie starać (...)".

         Zauważyłam również dość znaczną różnicę w udziale rodziny Bobrów w ratowaniu Narnii. Były to pierwsze istoty, pomijając drozda, które czwórka rodzeństwa spotkała na swojej drodze, kiedy wspólnie przeszli przez starą szafę do baśniowej Narnii. Pan Bóbr od razu rozpoznał w dzieciach synów Adama i córki Ewy, o których mówiła prastara przepowiednia i zabrał ich ze sobą do swojej chatki nad tamą, zbudowaną przez siebie na rzece. Tam razem z Panią Bobrową ugościli dzieci obiadem i przedstawili im ich rolę w zgładzeniu Białej Czarownicy, która swoimi czarami terroryzowała od dawna Narnię, pogrążając ją w wiecznej zimie i odbierając jej mieszkańcom Boże Narodzenie. A tylko dzieci potrafią zrozumieć jak straszna jest zima bez Świętego Mikołaja i prezentów. Pan Bóbr przekazał dzieciom słowa prastarej przepowiedni, wróżącej czasy, kiedy w Narnii pojawi się czworo istot z plemienia ludzi i uratują Narnię spod panowania Białej Czarownicy, gdy zasiądą na czterech tronach w Ker-Paravelu. Bowiem tylko człowiek mógł rządzić Narnią i zasiadać w siedzibie królów, natomiast Biała Czarownica sama ogłosiła się królową Narnii, podając się za człowieka, gdy tymczasem była potomkinią Lilith, która w prastarych czasach ogłosiła sie żoną Adama, a naprawdę pochodziła od dzinów, z drugiej zaś strony Jadis pochodziła z olbrzymów. Dzieci bardzo chciały pomóc Panu Tumnusowi, który został uwięziony w pałacu Czarownicy za pomoc w ucieczce Łucji, wiec Pan Bóbr próbował ich przekonać, że jedyną szansą dla Pana Tumnusa jest spotkanie z Aslanem, Królem puszczy, mogącym uratować nie tylko Pana Tumnusa, ale i całą Narnię. Przez cały czas opowiadania Pana Bobra o tym jak zła i niegodziwa jest Jadis, Edmund, będący pod wpływem jej czarów, buntował się na myśl o tym, że ktoś może tak źle mówić o jego królowej, która obiecała mu tron Narnii. Odrzucał od siebie myśl, że zaprzyjaźnił się z kimś do gruntu złym, tym bardziej, że Jadis trafiła bezbłednie w czuły punkt Edmunda, który miał już dość przewodnictwa straszego brata i traktowanie go przez Piotra jak dziecko. A to właśnie Biała Czarownica, o której tak źle mówił Bóbr, obiecała mu, że będzie rządził nie tylko całą Narnią, ale i swoim rodzeństwem. Gdy więc w chatce Bobrów zaczęto mówić o potędze Aslana, Edmund zadał pytanie, czy Czarownica nie mogłaby zamienić Aslana w kamień, na co Pan Bóbr wybuchnął pogardliwym śmiechem. Gdy towarzystwo w domku zorientowało się, że podczas trwania opowieści Edmund zniknął, Pan Bóbr od razu domyślił się jego zdrady.
         Rodzina Bobrów wzięła sobie za cel doprowadzić dzieci przed oblicze Aslana, tak bardzo bowiem wierzyła w jego pomoc i w prawdziwość przepowiedni, mówiących o córkach Ewy i synach Adama oraz o potędze Aslana, potrafiącej zabić Białą Czarownicę i ponownie sprowadzić wiosnę do Narnii. Poza tym Pan Bóbr bardzo nienawidził złej czarownicy i można śmiało powiedzieć, że jego postawa była wzorcowym przykładem uczuć, jakie panowały w Narnii wśród dobrych zwierząt, które nie przeszły na stronę Białej Czarownicy. Rodzina Bobrów nie zważając na swoje własne bezpieczeństwo, tak w filmie jak i w książce, postanowiła przyczynić się do ratowania Narnii, przyprowadzając przed oblicze Aslana dzieci ludzkie. Jednak w książce nic ich złego nie spotkało, dotarli bez większych problemów do Kamiennego Stołu, miejsca spotkania z Aslanem a ich dom nad tamą ocalał, podczas gdy w filmie został roztrzaskany przez wilki Białej Czarownicy, które niemal dopadły Bobry i dzieci w bobrowym domku. W filmie Pan Bób został zamieniony w kamień, w książce nic takiego nie miało miejsca. W książce dzieci chciały iść do Aslana, aby ten pomógł im uwolnić Pana Tumnusa, w filmie bardzo się temu opierali i tylko zniknięcie Edmunda przekonało ich do pójścia za radami rodziny Bobrów. W filmie dodano kilka scen, jak ucieczka przed saniami przez zamarznięte jezioro, które to sanie ostatecznie okazały sie sanami Świętego Mikołaja, nie Białej Czarownicy, podczas gdy książka mowiła o spotkaniu ze Świętym Mikołajem pod starą kryjówką Bobrów, gdzie dzieci przespały pierwszą noc w Narnii. W filmie była również scena walki z wilkami nad wodospadem, gdzie Pan Bóbr mógł wykazać się dzielną postawą wobec niebezpieczeństw. Ale w opowieźściach książkowej i filmowej,Pan Bóbr jak i jego żona wykazali się nadzwyczajną odwaga przeciwstawiając się rządom Białej Czarownicy, mimo iż zdawali sobie sprawę, jak sroga kara ich będzie czekać w przypadku przyłapania na gorącym uczynku. Jednak nic sobie oboje nie robili z niebezpieczeństw, gdyż nienawidzili Białej Czarownicy, i kochali prawowitego Króla Aslana. Postanowili więc zrobić wszystko, by pomóc mu przywrócić tron prawowitym władcom, którymi mieli być potomkowie Adama i Ewy.

     
     Drobne różnice między filmem a książką nie są niczym niezwykłym. Wydaje mi się nawet, że nie można ich uniknąć, bo nad tymi obrazami pracują dwa różne umysły, każdy ze swoimi własnymi pomysłami. Te drobne różnice, które opisałam, miały tylko pokazać, że film był dość wierną ekranizacją powieści S.C Lewisa. Natomiast jest jedna wielka, powiedziałabym ogromna różnica, którą zauważyłam właściwie od razu. Jest nią rozmach. Kto czytał kiedykolwiek "Opowieści z Narnii" ten wie, że są to proste opowieści, przeznaczone dla dzieci. A dzieciom wiele nie potrzeba, by poruszyć ich wyobraźnię i ich zaciekawić. Język powieści był właściwie językiem dziecka. Natomiast film skierowany był także do starszych kinomaniaków. Być może właśnie poszerzenie odbiorów sprawiło, że prosta opowieść za sprawą reżysera zmieniła się w cudowną baśń dla wszystkich. Krótkie opisy walk urosły do wielkich bitew, a każda z sześciu niedługich opowieści urosła do rangi choćby trylogii "Władcy pierścieni" Petera Jacksona. Być może to herezja, ale tak właśnie odczuwam i proszę o przebaczenie wszystkich fanów tejże trylogii, bo zdaje sobie sprawę, że oni sądzą, iż nic nie jest tak dobre jak "Władca pierścieni" :)
     

Też bym miała taką minę wchodząc pierwszy raz do Narnii :)

    Mam nadzieję, że mój przesycony emocjami opis zachęci Was do lektury i do obejrzenia filmu. Ja samą siebie tak zachęciłam, że dzisiaj na wieczór planuję odwiedzić Narnię po raz drugi i uratować księcia Kaspiana przed jego wujem Mirazem wraz z rodzeństwem Pevensi:)

P.S. Po opublikowaniu posta obejrzałam jeszcze "Księcia Kaspiana" oraz "Podróż Wędrowca do świtu" i muszę stwierdzić, że tak jak księcia jeszcze dało się oglądać z jako taką przyjemnością, to Wędrowiec znudził mnie całkowicie. Ale nie ma co winić reżysera, ta opowieść w oryginale też mnie nie zachwyciła. Zupełnie jakby zabrakło pomysłu autorowi. Niby tyle się działo, ale to wszystko nie przemówiło do mojej wyobraźni, a nawet ją uśpiło. Jedynie muszę pochwalić grę aktora, któremu przypadła rola Eustachego. Był jeszcze bardziej denerwujący niż w opowieści :) Brakowało mi też Piotra i Zuzanny oraz małej Łucji. W trzeciej ekranizacji była starsza i niestety zabrakło w jej grze aktorskiej tej magii, którą tak polubiłam w pierwszej części i którą odegrać doskonale może tylko dziecko.

P.S. Widzę, że niektórzy z Was szukają tutaj pewnych informacji na temat książki Lewisa. Jeśli macie jakieś pytania, możecie je tu zadać, odpowiem w miarę możliwości, jeśli jeszcze będę pamiętać :)

Nienawiść w sieci czyli blogerki modowe i ich "fani"

    Nie jest dla nikogo tajemnicą, że jestem obserwatorką blogów modowych. Znajduję tam wiele cudownych zdjęć i inspirujących osób. Czasem też znajdę jakąś inspirację dla siebie w kwestii ubioru. Jednak nie dla inspiracji przeglądam te blogi. Robię to głównie dla samych zdjęć. Często są one tak piękne, że nie potrafię od nich oderwać oczu. I to nie tylko za sprawą pięknych dziewczyn, które się do mnie uśmiechają z tych zdjęć, ale za sprawą nadzwyczajnego klimatu, jaki te dziewczyny potrafią wyczarować swoimi zdjęciami. Ich fotografowie tak potrafią uchwycić chwilę, że staje się ona żywa. Mam wrażenie, jakby zdjęcie mnie porwało i w cudowny sposób przeniosło w miejsce, które jeszcze przed chwilą oglądałam na ekranie komputera. A te miejsca są nierzadko cudowne. A nawet gdy wydają się zwykłe, takie, na które normalnie nie zwrócilibyśmy większej uwagi to za pomocą jakichś czarów przemieniają się na zdjęciach w miejsca niezwykłe. I nie wiem czy to dzięki wykonaniu zdjęcia dobrym aparatem, czy przez wyczulone oko fotografa, czy piękną dziewczynę na zdjęciu czy wszystkich tych czynników razem- zdjęcie ożywa, nabiera barw i zmienia najzwyklejsze miejsce w miejsce, w którym pragnę się znaleźć. I tak się właśnie dzieje. Jestem tam, choć tak naprawdę wciąż siedzę przed komputerem w swoim własnym mieszkaniu. Dzięki tym zdjęciom podróżuję w przestrzeni i jestem w wielu miejscach naraz. Jednym kliknięciem przenoszę się tam, gdzie świat wydaje się barwniejszy i ciekawszy. To mnie bardzo pociąga i sprawia, że mogę bez zmęczenia przesiedzieć dwie godziny przed komputerem, wcale nie czując upływającego czasu, po czym wyłączyć go z uśmiechem na twarzy i poczuciem spełnienia. Bo jak nie mam czuć się wyjątkowo patrząc na świat zupełnie inny niż to co widzę za oknem? Dzięki tym zdjęciom nie muszę ubolewać nad deszczem padającym od kilu godzin bez przerwy. Potrzebuję słońca i kolorów? Wchodzę na ulubiony blog modowy i szukam zdjęcia, które poprawiłoby mi humor swoimi kolorami, klimatem, niezwykłą chwilą uchwyconą przez fotografa. Nie wiem czy to się dzieje za sprawą mojej wyobraźni, czy też Wy również czujecie się tak jak ja, gdy wkraczacie w świat tych blogów? Te zdjęcia jakimś magicznym sposobem przynoszą mi radość i spokój. Kiedy jakieś zdjęcie wyjątkowo mi się spodoba, wrzucam je do specjalnego folderu i sięgam do niego zawsze, gdy czuję się smutna, przygnębiona czy zmęczona. Bo te zdjęcia przywracają mi radość z życia zalewając mnie kolorami, słońcem, nierzadko pięknymi krajobrazami. Jestem estetką i czerpię radość z rzeczy małych. Gdy czuję się źle nie potrzebuję iść na zakupy, aby poprawić sobie humor. Nie zżymam się, że nie mogę pojechać do ciepłej i słonecznej Hiszpanii, gdy u mnie w kraju dzień po dniu oglądam tylko chmury, zamiast pięknego słońca, którego tak bardzo potrzebuję. Wystarczy mi, gdy odwiedzę jakieś piękne miejsce poprzez książkę czy zdjęcie. Zdjęcia mają jakiś taki czar w sobie, że nawet pochmurna pogoda przedstawiona na nich nagle jest ładna i klimatyczna. To co za oknem wydaje się ponure, na zdjęciach przemienia się w tęsknotę, aby być tam, gdzie to zdjęcie było robione. I tak zimowy deszczowy poranek staje się niezwykłą krainą, gdzie deszcz nie jest czymś przykrym, ale nadającym niezwykłego klimatu całemu otoczeniu. Wysuszona szara trawa jest oznaką piękna i sprawia, że zaczynam tęsknić za takimi dniami, kiedy na drzewach nie ma liści, na łąkach nie zieleni się trawa i nie pachną kwiaty, a jednak pięknie świeci zimowe słońce i zmienia wszystko dokoła w bajeczną i tajemniczą krainę spokoju, skłaniającą do przemyśleń. Za pomocą zdjęć wszystko ożywa i staje się inne, lepsze, piękniejsze, spokojniejsze, nieprzemijające. I te wszystkie uczucia mogę odnaleźć nie robiąc nic wielkiego, wystarczy że wejdę na któregoś z moich ulubionych blogów i za chwilę zostawiam wszystkie troski mojego małego świata za sobą i mogę cieszyć się nieprzemijającą chwilą uwiecznioną na zdjęciach zawsze wtedy, kiedy tego potrzebuję.

    W świecie zdjęć piękno goni piękno, a to co na pozór brzydkie staje się tłem do czegoś pięknego. To, co w pojedynkę przyniosłoby mi smutek, w połączeniu ze stylizacją, ujęciem, osobą na zdjęciu zmienia się nieznacznie i zamiast smutku przynosi melancholię i tęsknotę, aby być właśnie tam, w tym pochmurnym a jednocześnie pięknym miejscu, czy w tym zapłakanym deszczem, a jednocześnie tak spokojnym świecie, czy też w tym mroźnym, a jednocześnie oblanym słońcem mieście, a także w tej wysuszonej krainie sawann, w które zmieniają się łąki, jeszcze niedawno tak zielone i tętniące życiem, teraz przynoszące spokój i ukojenie.

cajmel

Weronika 

Maffashion

Asia

Kasia i Justyna

   

    Niestety od czasu do czasu ten spokój, który odnajduję w zdjęciach, zostaje zakłócony . Mój świat ładu i harmonii zostaje zaburzony przez nienawiść, jaka sączy się w ludziach. A czując się anonimowi w sieci, dają jej upust, czasem z wielką zajadłością. To, czego nie powiedzieliby człowiekowi w twarz, zdolni są pisać w komentarzach do osób całkiem im obcych, bo chowają się za ekranem komputera, który jest ich barierą i obrońcą przed wyrzutami sumienia. A kiedy nie widzi się tak naprawdę człowieka, którego się obraża, dużo łatwiej dać upust nagromadzonym do świata żalom za swoje nieudane życie i wyżyć się na obcej osobie, której się powiodło lepiej. Czytając komentarze do ulubionych blogów zauważam coraz więcej rozpasania w tej kwestii. Coraz więcej osób i coraz częściej pozwala sobie na wyrażanie swoich opinii w sposób obraźliwy. Chowając się za ekranami swoich komputerów rzucają obelżywe uwagi, uważając że jest to ich świętym obowiązkiem. Wydaje im się, że ubliżanie osobie, której się nie widziało na oczy, dobrze jej zrobi i osoba ta zawróci ze źle obranej drogi właśnie dzięki takim opiniom, uważanym w oczach ich twórców za konstruktywne. Lub mające człowiekowi pokazać kim naprawdę jest, a więc czymś gorszym niż osoba pisząca komentarze. Bo osoby te, śledzące blogi modowe, uważają się za dużo lepszych ludzi, bo nie wystawiają na widok publiczny swoich zdjęć dla poklasku, tak jak w ich oczach robią to blogerki. Takim ludziom wydaje się, że oglądając zdjęcia blogerek i czytając ich teksty przez kilka tygodni czy miesięcy, poznały dogłębnie osobowość osoby prowadzącej bloga, myślą, że znają te osoby lepiej niż ich przyjaciele i znajomi, a nawet lepiej niż one same. Są przekonani, że rozgryzły osobę ze zdjęć, i pokazują jej prawdziwe oblicze światu. Obalają teorie, które sami wcześniej stworzyli i o tym zapomnieli i obnażają prawdziwe oblicza zakłamanych blogerek modowych. Mówią światu, że wcale nie są takie uzdolnione, łagodne, pracowite, skromne, obalają wszystkie mity, które powstały dookoła tych osób, a stworzyły je inne osoby obserwujące blogi, nieznające osób, które je prowadzą, a mimo to pozwalając sobie nadawać im różne cechy charakteru, które wyczytały ze zdjęć.

     Odkąd zaczęłam czytać komentarze pod postami, zaczęłam się zastanawiać skąd wzięła się ta fala nienawiści, która zdaje się szerzyć każdego dnia, a która jest skierowana przeciwko blogerkom modowym. Pierwsze co przychodzi na myśl to zazdrość. Nie tylko o to, że jest się ładnym, bo nie wszystkie blogerki zajmujące się modą są jednocześnie pięknościami. Część z nich jeśli chodzi o urodę nie wyróżniałaby się w ogóle z tłumu, i gdyby nie eksponowanie swoich ubrań w Internecie, mogłyby w ogóle nie zostać zauważone. Ja myślę, że ta zazdrość, jeśli oczywiście nienawiść w sieci wypływa faktycznie z zazdrości, dotyczy raczej tego, że ktoś osiągnął sukces „nic nie robiąc”. Ludzie nie mogą pojąć dlaczego osoby zamieszczające swoje zdjęcia w sieci nagle stają się znane, rozpoznawalne, występują w telewizji w programach poświęconych modzie, są zapraszane na pokazy mody, coraz częściej pojawiają się przy boku znanych z innych dziedzin osób, które w opinii gawiedzi bardziej zapracowały sobie na swoją rozpoznawalność niż upubliczniające swoje wizerunki młode dziewczyny, zakochane w modzie. Ludziom trudno jest pojąć skąd się nagle wziął szał na blogi modowe i wykorzystywanie ich do celów marketingowych a wokół tego zjawiska zaczynają rosnąć mity, które jeszcze bardziej utrudniają życie blogerkom. Bo nagle czyta się i słyszy, że na blogach modowych dziewczyny zarabiają mnóstwo pieniędzy ,nic właściwie nie robiąc, tylko chodząc po ulicach w ciuchach, które dostały za darmo od firm odzieżowych i szczerząc się do obiektywu. Trudno jest ludziom, którzy nigdy nie prowadzili bloga, zrozumieć, że to też jest praca, że też wymaga poświęcenia czasu, czasem nawet całego swojego wolnego czasu, który zostaje po wykonaniu innych obowiązków. Zapominają, że aby zrobić zdjęcie, trzeba poświęcić kolejne godziny na wykonanie odpowiednich ujęć, a następnie przesiedzieć kolejną dawkę czasu wrzucając zdjęcia do sieci i odpisując na komentarze i zapytania. Jeśli człowiek nie ocieka potem ze zmęczenia, jeśli nie mdleje z głodu, bo nie miał w pracy czasu zjeść śniadania, jeśli jego twarzy nie wykrzywia grymas bólu, jeśli nie sypia po 3-4 godziny dziennie, bo pracuje po 16 godzin na dobę, to robienie czegoś bez tych aspektów nie jest pracą. Można tak określić tylko pracę fizyczną, gdzie odczuwamy zmęczenie całego ciała lub pracę umysłową po 20 godzin na dobę, najlepiej bez wychodzenia z biura. Kiedy więc słyszy się, że blogerki siedząc w domach i robiąc głupie miny do aparatu zarabiają więcej od człowieka uczciwie pracującego w kopalni, na polu, czy jakiegoś wyzyskiwacza, to nic dziwnego, że nie możemy się powstrzymać, żeby zganić niewinną blogerkę  za to, że w ogóle te pieniądze bierze. A jeśli któraś zechce się bronić i obalać te mity, jej opowieści uznawane są za wyssane z palca. Bo niestety jako ludzie jesteśmy wszystkowiedzący i znamy się na wszystkim lepiej od samych zainteresowanych. Do tego, gdy dochodzi do nas informacja (nikt nie wie z jakiego źródła, ale po co się w ogóle nad tym zastanawiać, skoro to na pewno prawda?), że blogerka nie kupuje już ubrań, które prezentuje na swoim blogu, tylko dostaje je całkowicie za darmo od firm odzieżowych, to już jesteśmy w stanie zlinczować ją słowem. Ile z tego prawdy? Wie tylko sama blogerka. Ale przypuśćmy, że faktycznie ubrania są podarowane w zamian za prezentowanie ich na blogu, a za swoją pracę dziewczyna dostaje wynagrodzenie, to czy należy ją za to ganić? Czy za wykonaną pracę, nieważne jakiego by ona nie była charakteru, nie pobiera się wynagrodzenia? Nawet jeśli zrobiliśmy coś ze zwykłej pasji, to czy jeśli ktoś chce nam za to ofiarować wynagrodzenie to czy jest to coś złego? Czy te dziewczyny naprawdę tracą na wiarygodności przyjmując od firm ubrania za darmo, jeśli i tak są to ubrania, które same bez wahania założyłyby na siebie, bez różnicy czy wydałyby na nie pieniądze czy nie? Albowiem wątpię, aby nagle te dziewczyny stały się bezwolnymi manekinami, przyjmując wszystko jak leci, zatracając swój własny styl. Jestem pewna, że przyjmowanie takich ubraniowych prezentów przez blogerki modowe są dokładnie przemyślane, zgodnie z ich gustem.

    Prowadzenie bloga zajmuje czas. Nie jest to pięć minut, tylko znacznie więcej. Trzeba to lubić i mieć w sobie upór. Jeśli ma się dobre pomysły, ludzie zaczynają się interesować tym, co robimy. Jeśli zaś pomysły są naprawdę dobre i ciekawe, zaczynają się nami interesować firmy i media. Potem zaczyna się kręcić machina, którą śmiało można nazwać sukcesem. Każdy pracuje na swój własny sukces, na swój własny sposób. Nie jest to nic złego. Taki jest już świat. Każdy chce coś osiągnąć. Jedni tylko chcą, inni robią coś w kierunku, aby swoje plany zrealizować. Jeśli się uda, należy taką osobę tylko podziwiać, że miała w sobie dość siły, by się realizować. Po co więc ta zazdrość? Jeśli i my chcemy do czegoś dojść, czy to będą pieniądze, czy rozpoznawalność czy jeszcze coś innego, zacznijmy działać, zacznijmy realizować swoje plany. Rzucanie obraźliwych uwag w kierunku osoby, która się spełniła, nie spowoduje, że i my będziemy spełnieni. Nie mówię tu oczywiście o osobach, które skomentują źle dobrane ubranie czy uczesanie. Takie jest prawo człowieka, może wyrazić swoją opinię i nie musi ona być zawsze pozytywna. Jeśli coś się nam nie podoba, mamy prawo powiedzieć to głośno. Ale róbmy to z kulturą i nie oceniajmy poprzez zdjęcia całego życia innego człowieka i jego cech charakteru. Nie oceniajmy, że jest gruby, brzydki, chudy. Napiszmy zamiast tego, że według nas osoba nie dobrała dobrze ubrania do swojego typu urody czy do kształtu swojego ciała. Jeśli napiszemy, że blogerka ma brzydkie oczy- ona tego nie zmieni. Taka już się urodziła. Nie zmusimy jej komentarzami o otyłości do tego, by zaczęła się odchudzać.  Może ma jakąś chorobę, która nie pozwala jej schudnąć? A może tylko nam przeszkadza jej ciało, bo ona je akceptuje? Komentujmy tylko to, co jest przedmiotem bloga i róbmy to z kulturą.

     Uczymy nasze dzieci, że zawiść i zazdrość są rzeczami złymi i należy ich unikać. Dlaczego więc tak trudno nam, dorosłym, pamiętać o własnych przykazaniach? Raz spotkałam  się z artykułem w Internecie, w którym autorka zajęła się sprawą tzw. szafiarek, czyli dziewczyn zajmujących się modą i umieszczających swoje stylizacje w sieci. Był to artykuł napisany dla mediów, przez osobę prawdopodobnie aspirującą do tytułu profesjonalnej dziennikarki. Niestety nie pamiętam już strony, na której artykuł był umieszczony ani nie pamiętam nazwiska autorki tekstu. Wspominam tu o tym, ponieważ jedno mnie uderzyło podczas czytania tego pseudo-profesjonalnego artykułu. Mianowicie przebijał z niego rażący subiektywizm. „Dziennikarka” opisywała zjawisko zainteresowania modą wśród zwykłych dziewczyn zwanych „szafiarkami” oraz ich blogami, a także korzyściami, jakie czerpią ze swoich blogów. Opisywała też różne przekręty, jakich dopuszczały się szafiarki, aby zdobyć ubrania do swoich zdjęć, nie płacąc za nie. Trudno mi powiedzieć, ile z tego było prawdy, ale nie jest to moim celem. Od razu zwróciłam uwagę na to, że artykuł jest jednostronny i przesycony jadem. Autorka artykułu nie mogła się powstrzymać od pisania pod wpływem negatywnych emocji, które sama musiała odczuwać wobec zjawiska blogów modowych. W pewnym momencie zaczęła nazywać szafiarki „szafiarami” i to według mnie odkryło jej nieprofesjonalizm i subiektywizm. Takie coś nie powinno mieć miejsca, gdy pisze się dla mediów. Artykuł był jednostronny i nacechowany złymi emocjami samej autorki. Gdyby pisała sama dla siebie, nie uznałabym tego za jakiś wybryk, jednak pisząc na zlecenie musimy się powstrzymać od emocji, bo w mediach nie ma na to miejsca.

     Jeśli jednak tą falą nienawiści, która przybiera na sile, nie kieruje zazdrość i zawiść, to czymże ona jest? Skąd się bierze? Co sprawia, że czujemy się w obowiązku rzucić wiązanką przekleństw lub insynuujących komentarzy w kierunku osoby, której nie znamy? I co sprawia, że na jednych blogach tej nienawiści i niezadowolenia gawiedzi jest więcej, a na innych mniej? Weźmy taką Maffashion. Na początku był spokój. Komentarze były chwalące oraz niepochwalające wyborów Julii. Każdy mógł się wypowiedzieć zgodnie z własnymi uczuciami. Jednak wszystko odbywało się kulturalnie. Z czasem, gdy jej popularność rosła, objawiało się również coraz więcej antyfanów, zdających się czekać na jakieś potknięcie w ich oczach, za które mogli ją ukamienować swoimi słowami. Czy to dlatego, że coraz więcej osób kłuje po oczach to, że dziewczyna z małego miasteczka nagle dostała się na salony, nie robiąc nic prócz siedzenia przed komputerem? A może razi to, że ubrania nie są już z drugiej ręki, tylko prosto ze sklepów odzieżowych? Nie wiadomo dlaczego tak ludzi boli to, że nagle blogerka ma pieniądze na to, żeby kupować nowe ciuchy. Od razu dopisuje się historię, że ubrania są za darmo od firm, że blogerka uważa się za zbyt światłą aby nosić tanie ubrania, które nosiła z lubością zanim stała się sławna, że tylko o to dziewczynie od samego początku chodziło, by dostawać ubrania za darmo i tylko po to założyła bloga. A przecież gusta są zmienne jak ludzie. Jest rzeczą normalną, że zmieniamy swoje przyzwyczajenia i nie jest rzeczą niezwykłą, że dziewczyna zaczyna kupować ubrania z innych sklepów niż kiedyś. Nie zamykajmy ludzi w szufladkach i przypomnijmy sobie jak sami zmieniliśmy zdanie co do jakiejś kwestii. Czas zrozumieć, że zmienność jest rzeczą ludzką i nie należy tego ganić.

    A co z Charlize Mystery? Nie jest piękna, więc zdałoby się, że nie ma jej czego zazdrościć prócz nagłej sławy, a jednak pod jej postami również często pojawiają się negatywy, często nie wnoszące nic opiniotwórczego, a będące po prostu okazją do wyrzucenia z siebie zalegającego jadu. Jeśli są one spowodowane zazdrością, to wydaje mi się, że może ona wynikać z tego, w jakich sklepach ubiera się autorka bloga. Są to bowiem często sklepy z ubraniami drogimi. Kiedyś Karolina stworzyła post o najnowszych ciuchach, które znalazły się w jej szafie. Nie dość, że było ich naprawdę dużo, to jeszcze okazało się, że ich ceny były tak wysokie, iż post wywołał burzę komentarzy z pytaniami o zarobki Karoliny. Pominę to, że pytania te były bardzo niegrzeczne. Dziewczynie dostało się za to, że jest bogata, że ma bogatą rodzinę, że nie jest jej wstyd pokazywać ciuchy i obuwie często kosztujące połowę pensji przeciętnego Polaka. Oberwała za to, że w ogóle prowadzi bloga, bo przecież nie sztuką jest prowadzenie bloga modowego, gdy stać nas na zakup tylu drogich ubrań, ile nasza dusza zapragnie. Zazdrość więc w przypadku Karoliny może wynikać z posiadania pieniędzy. Gdy tylu ludzi boryka się z biedą, ciężko jest znieść w milczeniu to, że ktoś „marnotrawi” pieniądze na ubrania. Jeśli natomiast nieprzyjemne komentarze kierowane w stronę Karoliny nie są wynikiem zazdrości, to nie potrafię zgadnąć skąd biorą swoje źródło. Warto jednak pamiętać, że nawet jeśli blogerka ubiera się w drogich sklepach, a my chcielibyśmy się nią inspirować, to nie musimy wcale wydawać ostatnich złotówek na takie same ubrania, z tych samych sklepów, tylko poszukać czegoś podobnego, choćby w second-handzie. Dużo łatwiej dla wszystkich będzie, gdy zaczniemy używać swojej wyobraźni do tworzenia własnych wersji „bogatych” stylizacji, zamiast sięgać do bogatego słownika przekleństw.

     Trudno mi też zrozumieć skąd się bierze w ludziach żółć jeśli chodzi o cajmel. Na jej blogu są często prezentowane tak śliczne zdjęcia, że naprawdę nie wiem do czego miałabym się przyczepić. A jednak dla chcącego nic trudnego. A to włosami za często się bawi, a to jest wyniosła (zdjęcie prawdę Ci powie o człowieku...), a to za chuda, a to za gruba (obserwatorzy zauważą nawet wyimaginowane dodatkowe kilogramy)... mnożyć by można drobne uszczypliwości, jakich naczytać musi się na swoim blogu Karolina Ościk. No ale w końcu sama tego chciała, skoro wrzuca swoje zdjęcia w sieci...

    Są jednak blogi, które najwyraźniej są chronione przez jakieś magiczne moce, bo omijają je siły zła w postaci obraźliwych komentarzy. Mam tu na myśli choćby Rouquin Monde, ewibar, raspberry and red, mariannan czy love and great shoes. Choć ten ostatni notuje coraz większy przypływ osób, które chętnie wyrażają swoje podnoszące na duchu opinie, jak choćby wyśmiewanie się z zębów jednej z blogerek (bloga prowadzą dwie dziewczyny). Byłby to dowód na to, że wraz ze wzrostem popularności bloga, rośnie liczba osób, których razi po oczach blask sukcesu innych. Jednak raspberry and red oraz mariannan to blogi z dużą liczbą obserwatorów, a jednak od lat skutecznie opierających się fali nienawiści. Czy to dlatego, że obie dziewczyny prezentują raczej klasyczny styl, do którego ciężko jest się przyczepić? A może dlatego, że Marianna prowadzi blog zagraniczny, a zazdrość wypływająca z komentarzy jest raczej polską domeną? A może dlatego, że blog raspberry and red prowadzi młoda dziewczyna, która do tego dobrze się uczy, ładnie się wysławia i jest zbyt młoda, aby wystawiać ją na tego typu komentarze? Jakie siły powodują, że niektóre blogerki walczą z wiatrakami, a inne nawet nie czują powiewu z ich skrzydeł? Na to pytanie nie potrafię sobie odpowiedzieć. Nie wiem też, czy nie zbłądziłam podążając za swoimi tezami. Jedno jest pewne. Nie mogłam bezczynnie stać i patrzeć jak fala nienawiści pochłania coraz więcej blogów modowych i postanowiłam napisać ten post w formie protestu przeciwko złym komentarzom. Jeśli choć jedna osoba się opamięta i przestanie brukać mój świat pełen barw, będę mogła uznać to za sukces a godziny poświęcone na napisanie tego postu nie pójdą na marne :)

Dlaczego mężczyźni nie lubią spacerów?

  
      Mężczyźni nie lubią spacerów. Czy odkryłam Amerykę? Nie sądzę. Każda dziewczyna, która miała kiedyś chłopaka, doszła nie raz do tej konkluzji. Jeśli jednak któraś ma ochotę wyrwać się przed szereg i krzyknąć: "Mój chłopak jest inny!" to niech się wstrzyma i zastanowi chwilę nad tym, jak długo tworzy związek ze swoim umiłowanym mężczyzną...Bo to jest naprawdę kluczowa sprawa. Mężczyzna bowiem jest z natury domolubny. A wychodzenie z przyjemnego domu, w którym jest tyle możliwości spędzania czasu (czytaj: telewizor i komputer) i wolne chodzenie u boku swojej dziewczyny, która w dodatku wymaga od niego wzdychania do piękna natury, jest dla niego rzeczą pozbawioną najmniejszego sensu. A mężczyźni bardzo sobie cenią swój czas i nie lubią wykonywać czynności, nie zawierających sensu. Jednocześnie mężczyzna jest urodzonym łowcą. Wie, że polowanie nie raz wymaga poświęceń. Na początku więc krążą więc wokół zdobyczy, przymilają się, uprzedzają ich prośby i spełniają różne absurdalne kobiece prośby. Czają się z atakiem, zlewając się z otoczeniem, a więc udając, że sprawia im przyjemność robienie różnych rzeczy z kobietą. Ale tak naprawdę w każdej chwili są gotowi wyskoczyć ze swojej kryjówki i zaatakować. Gdy widzą, że zwierzyna nie ma już gdzie uciec, gdy należy już do nich, pokazują kły i pazury. A zdobycz nie ma już sił na ucieczkę. Bo jest zniewolona. Zniewolona przez czar polującego mężczyzny. Pozwala się więc zaatakować słowami typu: "jestem zmęczony", "może jutro", "jestem chory", "nie czuję się na siłach" i tym podobnymi wymówkami. I wierzcie mi, faceci mają w sobie naprawdę dużo siły, bo potrafią potem przez lata częstować nas tymi zjechanymi frazesami, aż wreszcie przestajemy próbować ich namawiać, a oni zyskują święty spokój. I ofiarę :)

      Tak więc na początku jest zawsze pięknie. Poznajemy faceta, zaczynamy się z nim spotykać i jest cud-miód, bo okazuje się, że znalazłyśmy mężczyznę jedynego w swoim rodzaju. Takiego, który naprawdę lubi z sami przebywać i chodzić na długie spacery, trzymając się za rączkę i rozmawiając z nami ochoczo na różne tematy, które interesują kobiety. Nie słyszymy nic o samochodach, meczach, imprezach z kolegami. Myślimy, że wreszcie znalazłyśmy kompana na długie spacery, a nie wiemy, że on w głębi duszy odlicza czas, po którym będzie mógł bezpiecznie pokazać nam swoje prawdziwe oblicze. Bo mężczyźni wiedzą, że po pewnym czasie będziemy już tak zakochane, że ostatecznie, gdy przyjdzie czas na atak, przymkniemy oko na to, że ten kompan od początku miał wyraźnie określony termin, kiedy jego gwarancja użyteczności mija bezpowrotnie. A kiedy już raz przymkniemy oko, to już bezpowrotnie tracimy czas naszego ukochanego. On już wówczas wyczuwa, że nie musi się silić na te spacery, które my tak uwielbiamy i ostatecznie klapniemy obok nich na kanapie przed telewizorem i będziemy przez wiele lat udawać same przed sobą, że ten styl życia nam odpowiada. I w zasadzie mają rację. Bo tak to faktycznie będzie wyglądać. Zdobycz w końcu przystosuje się do nowych warunków i zrezygnuje ze spacerów albo znajdzie sobie damskiego kompana, porzuconego przez własnego mężczyznę albo tak zatruje swój związek ciągłymi prośbami, że wreszcie odstraszy mężczyznę i ten ucieknie z powrotem do lasu.

     Tak moje drogie, nie ma się co łudzić- wszystkie tak skończymy. Nie da się zmienić męskiej natury. Można się do niej jedynie dostosować. Jestem tego niezbitym dowodem. Gdy rozpoczęłam związek z moim obecnym mężem, było po prostu bajkowo. Spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu, wszystko robiliśmy razem, gadaliśmy godzinami, także przez telefon i chodziliśmy na długie romantyczne spacery, tak jak lubię. Ta idylla trwała naprawdę długo. Każdy facet ma swój własny biologiczny zegar, który każe mu gonić zwierzynę odpowiednio długo. Mojemu facetowi zegar łowcy, który w nim tkwił, nie spieszył się specjalnie. Kiedyś nawet jego dobry kolega powiedział, że praktycznie ukradłam mu przyjaciela. A ja przecież nie zrobiłam nic. Mój mężczyzna po prostu polował i nie miał czasu na spotykanie się z kolegami. Był do takiego stopnia odurzony owym polowaniem, że nawet wyglądał, jakby sam lubił spacery. A prawda była taka, że mój łowca miał cel. A to dla mężczyzny jest naprawdę ważne. Jego zwierzyna lubiła spacery, więc on musiał podążać jej śladem. Wreszcie bańka pękła. Po trzech latach mój łowca uznał, że czas znowu stać się dzikim zwierzęciem. Byłam już wystarczająco jego, że mógł zaryzykować swój powrót do korzeni. I oczywiście nawet nie zauważyłam kiedy to się stało, a przestaliśmy spacerować. Chodzę więc sama po osiedlu, zupełnie jakbym nie miała faceta, a on czeka na mnie w ciepłym, przytulnym domku. A ja wracam do niego zadowolona ze spaceru, bo przez tą godzinkę zdążyłam już sobie wytłumaczyć, że przecież facet nie jest tylko po to, aby chodzić z nim na spacery i nie po to zdecydowałam się na związek. Mój facet nie słyszy więc żadnych wyrzutów, a zamiast tego dostaje ode mnie porządnego całusa na przywitanie. I naprawdę nie ma sensu truć mu tyłka, bo on i tak nie pójdzie na ten spacer, a ja tylko zepsuję sobie humor.

    Jednak wciąż zadaję sobie pytanie, dlaczego właściwie faceci nie lubią chodzić na spacery? Nie znalazłam jeszcze odpowiedzi, ale mam teorię. Już o niej wspomniałam między wierszami, ale teraz przez chwilę się na niej skupię. Otóż wydaje mi się, że przyczyną kłopotów na linii mężczyzna-spacer jest to, że facet zawsze musi mieć cel. Każde działanie, które ma wykonać, musi mieć jasno określony cel. Inaczej nie będzie dla niego warte wykonania. Dlatego faceci między innymi nie lubią sprzątać. Wiadomo, że nie ważne jak często będziemy latać ze ścierką po mieszkaniu, po jakimś czasie znowu będzie nieporządek. Po co więc tracić czas na taką syzyfową pracę? A naczynia? Za chwilę znowu będą brudne. Po co więc je myć? Przecież wystarczy otworzyć szafkę i wyciągnąć z niej czyste naczynia, które cudem same wyskoczyły ze zlewu i znowu czyste położyły się na półkach. A gdy mężczyzna jest samotnikiem, nie posiadającej w domu estetki w formie kobiety, gdy zajdzie potrzeba zjedzenia posiłku, on wybierze spośród zalegających w zlewie naczyń to najmniej wybrudzone, opłucze pod grubym strumieniem wody (nauczył się tego myjąc auto karcherem) i na tak "umytym" talerzu zje swój posiłek, po czym wrzuci talerz do stosu piętrzącego się w zlewie. Zatem gdy mężczyzna nie widzi wyraźnego celu w działaniu, które ma wykonać, po prostu nie będzie chciał go wykonać. A że mężczyźni nauczyli się nie mówić kobietom prawdy, to wymyślą jakąś bajeczkę o chorobie, zmęczeniu, koledze, który ma zaraz wpaść, a z którym umówiony jest od tygodnia. I na nic będą nasze krzyki, prośby, błagania czy minki. Nawet łzy nie pomogą w obliczu choroby/zmęczenia/zbliżającego się kolegi. Kiedy więc chcemy wywalczyć u swojego faceta zgodę na spacer, dajmy mu cel.

    Skoro on używa wymówek i bajek, wykorzystajcie to przeciwko niemu. Wymyślcie, że właśnie teraz musicie iść z nim na zakupy, bo w sklepie, który jest zlokalizowany 2 kilometry od naszego miejsca zamieszkania, a droga do niego prowadzi przez uroczy las, akurat sprzedaje to, co jest nam właśnie niezbędne i w żadnym innym sklepie tego nie ma, bo wczoraj przeszukałyśmy wszystkie sklepy w okolicy. Albo że boimy się iść same. Albo że kupimy sporo rzeczy i potrzebujemy jego pomocy (bardzo niebezpieczny argument w przypadku mężczyzny zmotoryzowanego- skoro zakupy mają być duże, to chyba nie ma sensu iść i targać tych zakupów, skoro mamy auto...). Jeśli nie chcecie zniżać się do jego poziomu i kłamać, powiedzcie prawdę, że chcecie z nim wyjść z domu, ale dajcie mu jakiś cel. Choćby to nawet miał być stary chleb dla kaczek. Albo pójście do jego mamusi (będziecie się musiały nieźle nagimnastykować, żeby wybić mu z głowy samochód lub autobus), albo odwiedziny u przyjaciół. Niech to będzie cokolwiek, ale niech ma jakiś cel. Chodzenie bez celu po osiedlu nie zostanie przyjęte z ochotą przez żadnego mężczyznę z długim stażem związku. Jeśli właśnie wczoraj go poznałyście, na pewno usłyszycie: "Cóż za fantastyczny pomysł! Ach jakie ja miałem szczęście, że znalazłem tak mądrą i pełną pomysłów dziewczynę!". Jeśli jednak Wasz luby zna już imiona wszystkich Waszych wujków i cioć, to nie liczcie na okrzyk radości. 

    A kiedy już namówicie faceta na wyjście z norki, koniecznie zdajcie pełen raport z Waszego pomysłu, zanim wyruszycie. Bo jeśli on nie pozna całego planu od początku i będziecie próbowały przemycić jakieś dodatkowe atrakcje (która z nas nie powiedziała nigdy czegoś w stylu: "Och, chodźmy jeszcze za tamto wzgórze, o tamto za lasem! Czuję, że stamtąd będzie się rozciągał wspaniały widok!" albo "Posiedźmy jeszcze pół godzinki na tej ławeczce o tu i będziemy sobie patrzeć na horyzont..."), skończy się to dla Was nieprzyjemnie. Albo wyniknie z tego kłótnia albo spacer w milczeniu, najeżony wzajemnymi pretensjami, który będzie mniej przyjemny niż samotny spacer, bo prócz kompana stracimy też ochotę na ten cholerny spacer! A to wszystko dlatego, że mężczyźni nie lubią zmian planów. I to właśnie dlatego chcą znać dokładnie drogę, którą będą szli i którą będą wracali, więc nie radzę kombinować w trakcie drogi, tylko od razu wytyczyć dłuższą trasę, podając przy tym przybliżony czas jej pokonania (i nie radzę się pomylić o więcej niż 10 minut, jeśli chcecie jeszcze kiedykolwiek zobaczyć Waszego faceta na spacerze) i cieszyć sie z tego spaceru. Bo w przypadku nieoczekiwanych zmian (oczywiście nieoczekiwanych dla niego, bo zmiany owe były przez nas uwzględnione już na etapie planowania spaceru, ale zatajone podczas przedstawiania szczegółów planu) przygotujcie się na fochy dziecka z przedszkola i wtedy zapomnijcie o jakiejkolwiek przyjemności czerpanej ze spaceru ze swoim ukochanym. Zamiast rozmowy usłyszycie monolog o takiej mniej więcej treści: "Ale przecież mówiłaś, że idziemy tylko tam! Dlaczego nie powiedziałaś, że jeszcze tam chciałaś iść? Po co tam chcesz iść?" bla bla bla. Dla obojga z Was stanie się to przykrym doświadczeniem, którego on na pewno nie będzie chciał powtórzyć. A Wy tylko będziecie się zżymać, że lepiej byłoby iść samej, skoro i tak nie ma do kogo gęby otworzyć. I być może stracicie bezpowrotnie szansę na wyjście ze swoim obrażalskim dużym dzieckiem na prawdziwy spacer, wkomponowany w zwykłą czynność, jaką jest pójście do sklepu.

    Niestety bycie z mężczyzną jest najeżone minami i pułapkami. Jeśli nie jesteście urodzonymi saperami i nie macie ochoty zostać rozerwane przez wybuchającą minę, od razu załóżcie, że wiążecie się z mężczyzną dla celów innych niż zdobycie kompana do spacerów, które uwielbiacie (jakie by to miały być cele, te "inne" cele, dla których wiążemy się z mężczyznami? Na to każda z nas musi sobie na to sama odpowiedzieć, bo ja powoli tracę pomysły ;)). Jeśli jednak lubicie ryzyko i wyzwania, to proszę bardzo, próbujcie. Ale dajcie swojemu facetowi cel, dla którego warto wychylić głowę z domu:) Dla nich relaks na łonie natury nie istnieje, dajcie mu więc cel, dzięki któremu Wy będziecie się relaksować podczas tego "spaceru" i podziwiać piękno natury, a on nie będzie miał poczucia straconego czasu.